ไอ้รวยเห่าโฮ่ง ๆ ขึ้นมา
ฉินเจาซีเอ่ยยิ้ม ๆ “วางใจเถิด ไม่เจ็บหรอก แต่ยามนี้วิกาลสงัดแล้ว ไอ้รวยเอ็งเบาเสียงลงหน่อย”
ไอ้รวยครางหงิง ๆ อีกครา เสียงเบาลงมากจริงแท้
“หมาดี” ฉินเจาซีชม “ประเดี๋ยวข้ามอบของดีให้เอ็ง”
จี้ถังมองจนตาค้าง เหตุใดเขารู้สึกว่าคุณหนูรองฉินกำลังสนทนากับไอ้รวยอยู่?
ฉินเจาซีหยิบชามเปล่าที่เตรียมไว้ออกมา ยกอุ้งเท้าข้างหนึ่งของไอ้รวยขึ้น กรีดเบา ๆ เลือดหยดติ๋ง ๆ ลงในชาม
ไอ้รวยร้องครางหงิงใส่ฉินเจาซีดั่งกำลังออดอ้อน น่าสงสารนัก
ฉินเจาซีปลอบมัน “ไม่เจ็บ ไม่เจ็บ ประเดี๋ยวเดียวก็หาย”
จี้ถังตะลึงงัน
เจ้าตูบดำไอ้รวยนี่มันหมายความใด?
ปกติมันไม่ชอบถูกขังในเรือน ชอบออกไปเดินเที่ยวนอกบ้าน รบกับหมาละแวกใกล้เคียงไร้ผู้ต้าน กลายเป็นจ่าฝูงหมาบริเวณนั้น
แต่ตอนแรก ๆ ก็เจ็บตัวบ่อยครั้ง
คราหนึ่งกลับมาพุงโดนกัดฉีก เลือดโชก
เขาปวดใจยิ่งนัก เย็บบาดแผลทายาให้ไอ้รวย มันยังมิได้ส่งเสียงใด
เขาคอยย้ำนักหนา ให้ไอ้รวยอย่าเอาแต่ออกไปวิวาทกับหมาตัวอื่น
สุดท้ายมันตะคอกเห่าใส่เขาแสบแก้วหูสองที คล้ายบอกให้เขาหุบปาก รำคาญเขานัก
ตอนนี้มันกลับมาง้องอนคุณหนูรองฉินเพราะแผลแค่นี้??
ไอ้รวยชำเลืองมองนายผู้ตะลึงงันของตน
เจ้าคนเซ่อ ดูเอาไว้!
ไม่นาน เลือดหมาได้ครึ่งชาม ฉินเจาซีห้ามเลือดให้ไอ้รวย ลูบหัวมัน “หมาดี”
ว่าแล้วพลันส่งพลังปราณบางเบาให้มัน
ที่สัญญากับเจ้าตูบน้อยไว้ จะให้ไม่ได้
ไอ้รวยลืมตาโตทันที
นี่คือสิ่งใด! เหตุใดทั่วร่างจึงอบอุ่น แม้สมองสุนัขยังปลอดโปร่งขึ้นบ้าง