ครู่หนึ่งเนิ่นนาน บ่าวรับใช้จึงได้สติกลับมา ครั้นแน่ใจว่าผู้ตรงหน้าที่มีสีหน้าเปล่งปลั่งนั้นคือคุณชายรองตัวจริง ต่างก็ตกใจระคนดีใจยิ่งนัก
“คุณชายรอง ท่านหายดีแล้วหรือ?”
“คุณชายรอง ท่านหายป่วยแล้วหรือเจ้าคะ?”
ในเรือนครึกครื้นราวกับน้ำเดือด บ่าวรับใช้ห้อมล้อมจี้ถังด้วยความยินดี
“พูดไปก็น่าแปลก เมื่อคืนข้าหลับ ๆ อยู่คล้ายฝันเห็นท่านพ่อ” จี้ถังเตรียมคำพูดไว้ก่อนแล้ว
“ท่านพ่อกล่าวว่าสกุลจี้ทำความดีสั่งสมคุณธรรม ฟ้าประทานความหวังริบหรี่แก่สกุลจี้ เช้าวันนี้ตื่นขึ้นมาก็หายดีแล้ว ร่างกายก็ไม่เจ็บปวดอีก กลับหายป่วยในความฝันอย่างไม่น่าเชื่อ”
เขากล่าวถ้อยคำเสมือนเป็นเรื่องจริง
บ่าวรับใช้ฟังแล้วก็เชื่อสนิทใจไม่คลางแคลง
“ต้องเป็นเพราะสกุลจี้ทำความดีสั่งสมคุณธรรม สวรรค์เฝ้ามองอยู่แน่”
“เป็นบุญวาสนาของคุณชายรอง ท่านพ่อบนสวรรค์ปกปักรักษาอยู่”
“นั่นสินะ ท่านพ่อทำคุณงามความดีไว้มากมาย สมควรได้รับความหวังริบหรี่นี้”
จี้ถังเห็นทุกคนล้วนยินดีปรีดา จึงโบกมือครั้งใหญ่ “วันนี้ถือเป็นเรื่องน่ายินดีใหญ่หลวง บ่าวรับใช้ทุกคนในจวน เรือนละห้าตำลึงเป็นรางวัล ล้วนร่วมสุขด้วยกัน”
คำกล่าวนี้สิ้นสุด เรือนพลันกึกก้องด้วยเสียงหัวเราะยินดี
“ขอบพระคุณคุณชายรอง!”
“ขอคุณชายรองอายุยืนร้อยปี!”
บ่าวรับใช้พากันขอบพระคุณ ต่างคนต่างยิ้มแย้มเบิกบาน
จี้ถังมิได้ขัดจังหวะความยินดีของพวกนาง เดินทางไปยังเรือนหน้า
ไม่นาน ข่าวที่คุณชายรองสกุลจี้หายป่วยกะทันหันก็แพร่สะพัดไปทั่วสกุลจี้
คุณชายรองยังกล่าวอีกว่า สำนึกในพระคุณที่สวรรค์ปกปักรักษา จึงคืนโฉนดขายตัวให้บ่าวรับใช้ในสำนักค้าบ่าวทั้งหมด พร้อมมอบรางวัลให้ และคืนอิสรภาพแก่พวกนาง
หากผู้ใดไม่ปรารถนาจะจากไป ก็อาจช่วยหาที่พึ่งอันดีให้ได้
บางคนยินดีรับรางวัลและลาจาก
บางคนถูกครอบครัวขายมา หากกลับบ้านไป เกรงว่าจะถูกขายซ้ำอีกครั้ง จึงไม่ยินดีกลับบ้าน
จี้ถังจึงกำชับคนใต้บังคับบัญชา ให้หาครอบครัวที่จิตใจดีแก่คนเหล่านี้
ในกลุ่มคนนี้ เหอเซียงย่อมอยู่ในนั้นด้วย
นางอุ้มห่อผ้าหนักอึ้ง ในมือถือโฉนดขายตัวและรางวัลของตน ยืนอยู่หน้าประตูสำนักค้าบ่าวสกุลจี้