"ฮ่าๆๆๆ แพ้ชนะชัดเจนแล้ว เจ้าเล่าโจว นายแพ้!"
"ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงครึ่งดี หน่วยพิเศษเกือบถูกกวาดราบคาบเลยนะ!"
"นี่มันบอกอะไรได้ไม่ใช่เหรอว่า พวกกองทัพภาคพื้นดินของเราเก่งกว่าตำรวจติดอาวุธของพวกนายมากมาย ไม่ว่าจะรับมือภายในหรือภายนอก ไม่ว่าจะต้านศัตรูภายนอก หรือจับต้องเหตุฉุกเฉิน รักษาเสถียรภาพ เราก็ชนะขาดอยู่ดี!"
ในรถบัญชาการ หวังกั๋วหวยมองการต่อสู้ในห้องสมุดที่เกือบจะจบลงแล้ว ยิ้มกว้างจนต้องตบต้นขาตัวเองไม่หยุด
ส่วนหาเจิ้งเหวย์เหวย์ก็มีสีหน้าราวกับว่า 'อย่างที่ฉันคิดไม่ผิด' ชนะซะจนสมบูรณ์แบบ
เจ้าเล่าโจวได้ลงมือรูดซิปเสื้อแจ็กเก็ตลำลองจนสุด ปล่อยให้เปิดอกรกร้าย
หน้าแดงก่ำ หัวเรื่องไอ ตัวโงมเงื้อเหงื่อตกทั้งตัว
ตอนนี้เขารู้สึกราวกับมีหนามแหลมแทงก้น อยากจะหลุดลงไปในรอยแยกของพื้นดินให้เร็วที่สุด
แท้จริงเขาตั้งใจมาดูทหารตำรวจติดอาวุธบดขยำพวกกองทัพภาคพื้นดิน จะได้โชว์ฝีมือให้เป็นที่จดจำ
แต่ไม่คิดว่าลูกน้องคนโปรดของเขาจะเปลี่ยนการซ้อมรบที่ดีงามให้กลายเป็นหายนะขนานใหญ่
ตั้งแต่ต้นจนจบถูกคนอื่นลากจมูกนำไปเรื่อย ๆ ดูเหมือนจะช่วยกันเพราะต้องช่วย ราวกับแมลงวันไม่มีหัว
เจ้าเล่าโจวไม่รู้ว่าตอนวางแผน หูอวิ๋นเทียนจัดการอะไรไปบ้าง ทำไมถึงบ้าบิ่น ประมาทเลินเล่อขนาดนี้?
ไม่ใช่ว่าจริง ๆ อย่างที่หวังกั๋วหวยพวกนั้นพูด ที่การซ้อมจับต้องเหตุฉุกเฉินที่ผ่านมาล้วนมีสคริปต์ มีสูตรสำเร็จ แสดงให้คนระดับบนดูอย่างเดียว?
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง มันก็ช่างเหลวไหล ช่างน่าขัน ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน!