ต่อมาช่วงเที่ยงของวันรุ่งขึ้น ทุกคนก็ได้กลับมาถึงสนามฝึกทะเลกันหมดแล้ว
ในโรงอาหาร เวรตักข้าวจัดเตรียมอาหารไว้ให้ล่วงหน้า
จ้าวเผิงเฟยนั่งลง เพิ่งจะกำลังจะเริ่มกินข้าว ถาดอาหารตรงหน้าก็ถูกคนบางคนพลิกทิ้ง
ถาดกระทบพื้นดังเสียงดังกึกก้อง เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง อาหารในถาดหกกระจายเต็มพื้น ทำให้คนรอบข้างหลายคนต้องรับเคราะห์ตามไปด้วย
แต่จ้าวเผิงเฟยและคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกันไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรมากนัก
เพราะระหว่างทางที่กลับมา ฉินเฟิงได้สั่งพวกเขาไว้แล้ว
ไม่ว่าจะเกิดสถานการณ์แบบไหนขึ้น ห้ามเข้าปะทะกับพวกกองร้อยสัตว์ร้ายเด็ดขาด
จ้าวเผิงเฟยกับหลี่เจียเซิ่งทนไหว แต่ฉีเหมิ่งที่มีอารมณ์ร้อนเป็นพื้นเป็นฐานนี่ทนความอัปยศแบบนี้ไม่ไหว ตบโต๊ะลุกขึ้นยืนทันที เข้าประชันกับจางฮุยแบบต่อหน้า
"เฮ้ย! อยากตายใช่ปะ?"
"ฉัน*** (รักนาย) ไง!"
จางฮุยคว้าคอเสื้อของมันขึ้นมา เส้นเลือดบนหน้าผากปรี๋ยวขยับตุบ ๆ "ชิงเทียนตอนนี้ยังนอนอยู่ในโรงพยาบาลเลยนะ แกสองคนยังมีอารมณ์มานั่งกินข้าวอยู่ได้ยังไง?! พวกแกเป็นสัตว์เลือดเย็นหรือไง หา!"
ฉีเหมิ่งผลักมันออกไปแรง ๆ เพิ่งจะกำลังจะด่ากลับ จ้าวเผิงเฟยก็ลากมันกลับมาทัน
จ้าวเผิงเฟยลุกขึ้นยืน เดินไปยืนตรงหน้าจางฮุย มองมันด้วยสีหน้าเย็นชา
"ฉันเคยคิดว่าพี่น้องนาวีทุกคนเป็นคนมีเหตุผลกันหมด แต่ดูเหมือนจะมีพวกหัวหินปนอยู่บ้างสินะ"
"ขอโทษ ขอโทษนะผู้บังคับกองร้อยจ้าว จางฮุยมันสมองมีปัญหา จางฮุย! กลับไปกับพวกเราซะเร็ว..."
เจียงคุนเผิงกับหลูปิงรีบวิ่งเข้ามา อยากจะชักชวนจางฮุยกลับ
แต่เจ้าตัวนี่มันหัวรุนแรงมาตั้งแต่เด็ก สมองไม่ค่อยจะทำงานเอาซะเลย