ในห้องทำการของกองบัญชาการกองพลน้อยผสมเหล่าที่ 33
เก๋อจื้อหย่งและกัวไห่เทานั่งเรียบร้อยบนโซฟา
ลวี่ฉงก้มลุกลี้ลุกลนคุกเข่าอยู่บนพื้น เหมือนหมีใหญ่กำลังล้วงรังผึ้ง ควานหากระปุกชาดีๆ จากตู้ข้าง ๆ แล้วรีบให้เลขานุการไปต้มชา
"ชานี่ชาดี ใช้น้ำแร่ต้มนะ ห้ามใช้น้ำประปา แล้วใส่ชาเยอะๆ หน่อย"
"รับทราบ ท่านผู้นำ"
ที่แถวนี้ฝุ่นทรายเยอะ น้ำมันโลหะหนักปนอยู่เยอะ
ถึงจะกรองจนได้มาตรฐานดื่มได้ปกติแล้ว แต่รสฝาดขมยังคงหน่วงอยู่นิดหน่อย
คนที่มารับราชการที่นี่ก็ดื่มจนชินปากไปแล้วทุกวัน แต่ไม่ควรปล่อยให้น้ำแบบนี้มาเสียชาที่ดีเช่นนี้
กระปุกนั้นเป็นของที่ได้รับมาจากการไปประชุมที่กองทัพครั้งก่อน รองผู้บัญชาการแถมให้เป็นพิเศษ มีแค่กระปุกเดียว ลวี่ฉงรักมันราวกับของล้ำค่า ปกติเอาไว้โชว์อวดเพื่อนร่วมงานเท่านั้น
ไม่นาน เลขานุการก็ต้มชาเสร็จเดินนำมาวางบนโต๊ะ พร้อมกับนำซองบุหรี่หัวจื่อที่เปิดผนึกแล้วหนึ่งซองมาด้วย
ลวี่ฉงวางบุหรี่หัวจื่อลงตรงหน้าทั้งสองคนแล้วยิ้มแฉ่งพูดว่า "บุหรี่นี่ซื้อไว้ตอนจัดงานเลี้ยงที่บ้านเมื่อปีก่อน ใช้ไปสองซอง ที่เหลือยังไม่ได้แตะเลย พวกนายเอากลับไปสูบเถอะ"
เก๋อจื้อหย่งกับกัวไห่เทามองหน้ากัน กัวไห่เทายื่นมาดึงบุหรี่ไปเลย แต่ปากยังพูดอย่างสุภาพ
"ผู้บังคับการกองพลน้อย นี่ผมจะรับไว้ยังไงได้อยู่"
"ฮ่าฮ่าฮ่า พวกแกสองคนเนี่ยนะ!"
ลวี่ฉงชี้มือทั้งสองคน หัวเราะไม่หยุด
"ครั้งนี้ กองพันผสมดาบเหล็กไปเปิดการฝึกกระสุนจริงแถบชายแดนอวิ๋นเตียน แล้วก็ได้ผลลัพธ์ที่ดีมาก!"
"เมื่อวานไปประชุม บนนี้ชมพวกแกกันต่อหน้าคนทั้งที่ประชุมเลย ชมว่าพวกเราฝึกมาเป็นระบบ กล้าต่อสู้กล้าลุย เป็นทหารหาญแห่งยุคใหม่ที่แท้จริง!"