หลายวันต่อมา น้ำท่วมค่อย ๆ ลดลง
และความไม่สบายใจของชาวเมืองก็ค่อย ๆ จางหายไปพร้อมกัน
ถนนค่อย ๆ โผล่พ้นน้ำ พื้นผิวถูกปิดคลุมไปด้วยขยะและสิ่งปฏิกูล ร่างสีเขียวทหารนับสิบนับร้อยถือเครื่องมือ ทำการเคลียร์ถนนอย่างเร่งรัด
ภายใต้แสงแดด ใบหน้าของเหล่าทหารเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ชุดทหารเปียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนมองเห็นผลึกสีขาวจาง ๆ นั่นคือคราบเกลือที่ซึมผ่านออกมาจากเหงื่อ
หลังต่อสู้กับน้ำท่วม ก็ถึงคิวฟื้นฟูภัยพิบัติ การเก็บกวาดขยะและโคลนตมบนถนนด้วยเครื่องจักรเพียงอย่างเดียวไม่พอ ยังต้องลงแรงคนจำนวนมหาศาล
ณ ตอนนี้ ฉินเฟิงก็เหมือนทหารชั้นล่างทุกนาย ถือเครื่องมือลงแรงกวาดถนนอย่างเต็มที่
เขาไม่ให้สัมภาษณ์ใด ๆ และปฏิเสธที่จะถูกปฏิบัติแบบพิเศษ
แค่ทำงานในมือเงียบ ๆ เหมือนคนทุกคน
เหล่าทหารมุ่งมั่นกับการเก็บกวาดขยะและรื้อฟื้นถนนอย่างเต็มกำลัง
ราวกับว่าการมุ่งหมายไปกับงานต่อเนื่องจะทำให้ลืมความเจ็บปวดชั่วคราว ลืมสหายทั้งสามนายที่จากไปตลอดกาล
"คุณผู้ตรวจฉิน พักหน่อยเถอะ"
หวังหยวนซงหยิบขวดน้ำมาหนึ่งขวด เดินเข้ามาจากด้านข้าง
แม้เขากับฉินเฟิงจะไม่ได้อยู่ในหน่วยเดียวกัน
แต่พวกเขาล้วนเป็นทหาร และล้วนรับใช้ประชาชน ไม่จำเป็นต้องแบ่งแยกให้ชัดเจนเกินไป
ตำแหน่งของฉินเฟิงสูงกว่าเขา เรียกท่านผู้นำหรือเรียกตามตำแหน่งตรง ๆ ก็ไม่มีทางผิด
ฉินเฟิงรับน้ำมาจิบหนึ่งคำ "ขอบคุณ"
หวังหยวนซงส่ายหัว "ที่ควรขอบคุณคือผมต่างหาก ถ้าพวกคุณไม่มา ผมคงไม่รู้จะทำยังไงเลย แต่ก็ดี ทุกอย่างผ่านไปแล้ว น้ำก็ลดแล้ว"
ฉินเฟิงพยักหน้า "ใช่ ทุกอย่างผ่านไปแล้ว"
หวังหยวนซงจับความรู้สึกซับซ้อนในแววตาของฉินเฟิงได้