“ฮ่าฮ่าฮ่า คนเหนือมนุษย์ คนเหนือมนุษย์จริง ๆ ฉินเฟิงเจ้าตัวดีนี่มันช่างเป็นคนเหนือมนุษย์เสียจริง!”
กรุงปักกิ่ง ในห้องทำการของกองพันปฏิบัติการพิเศษกระบี่คม หลี่เหว่ยปินหัวหน้ากองพันได้ยินรายงานของหลิวเหยียนก็หัวเราะจนแทบล้มคว่ำใต้โต๊ะ
นำทีมออกไปโยนไม้ขึ้นเวทีต่อเนื่องไม่หยุด นี่มันยังดึงดูดความเกลียดกว่าหม่านสงจื้ออีกเลยนะ?
ฝ่ายน้ำเงินมืออาชีพ คือหินลับดาบของทั้งกองทัพ
เปรียบเหมือนเจ้าสำนักบนเวที นั่งรอให้เธอเดินขึ้นมาท้าประลอง
แต่ฉินเฟิงเจ้าตัวดีนี่ กลับเป็นมืออาชีพด้านบดขยี้เวทีคนอื่น เป้าหมายเดียวคือตบหน้าเธอเลยทีเดียว
ต้องยอมรับว่า สไตล์การทำงานของเจ้าหนูนี่มันเย่อหยิ่งกว่าหม่านสงจื้ออีกหลายเท่า ต่อไปข้างหน้าต้องเป็นภัยพันลึกแห่งภาคตะวันตกเฉียงใต้แน่นอน
หลิวเหยียนฟังแล้วก็พยักหน้า ตัวเธอเองตอนได้รู้ข่าวนี้ก็ตกตะลึงไม่น้อย รู้สึกเข้าใจไม่ได้เลย
หลี่เหว่ยปินถามเธอว่า “จริงสิ แกได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน?”
หลิวเหยียนตอบว่า “ลูกสาวเพื่อนของคุณป้าฉัน ทำงานอยู่ในหน่วยหนึ่งของกองทัพภาคฮแถบตะวันตกเฉียงใต้ สองวันก่อนพอดีที่พวกเธอโดนฉินเฟิงบดเวทีพอดี เลยโทรมาคุยเรื่องนี้กับฉัน”
หลี่เหว่ยปินพยักหน้า รู้สึกสนุกใจมาก แล้วจึงพูดว่า “สองวันก่อน ฉินเฟิงเพิ่งโทรมาหาฉัน บอกว่าจะมากรุงปักกิ่งสักครั้ง เครื่องบินจะถึงในอีกครึ่งชั่วโมง ฉันมีประชุมสำคัญอีกสักพัก แกช่วยไปรับแทนฉันหน่อย”
หลิวเหยียนอึ้งไปชั่วขณะ ถามว่า “ท่านหัวหน้า จะไม่ใช่ว่าฉินเฟิงมาเพื่อบดเวทีพวกเราใช่ไหม.....”
หลี่เหว่ยปินตวัดตาใส่ “มันกล้า! มันบอกว่าคราวนี้มาเรื่องอื่น บอกด้วยว่าไว้ว่าง ๆ จะชวนฉันไปกินข้าว เลยให้แกช่วยไปรับแทน”