บนอากาศ
ฉินเฟิงคว้าปกเสื้อของพัคแจยง แล้วยกตัวเขาขึ้นเหนือศีรษะ
จากนั้นแกว่งแขนเต็มวง ฟาดฝ่ามือเข้าที่ใบหน้าเขาอย่างไม่ไว้หน้า
เสียงตบดังตึง จนฟันกรามของพัคแจยงโยก หูแว่วไปด้วยเสียงไฟฟ้าดังกึกก้อง
ตั้งแต่ลูกเตะพิฆาตเพื่อนร่วมทีมของเขาข้าง ๆ ที่ฉินเฟิงปล่อยออกมาอย่างกะทันหันเมื่อครู่ เขาก็รู้แล้วว่าตัวเองน่าจะสู้ผู้ชายคนนี้ไม่ได้
แต่สิ่งที่พัคแจยงไม่คาดคิดก็คือ ช่องว่างด้านกำลังและฝีมือของทั้งสองฝ่าย กว้างขวางจนเหลือเชื่อ
แม้แต่โอกาสจะโต้กลับก็ยังไม่มีเลยสักนิด
เมื่อเห็นฉินเฟิงยกฝ่ามือขึ้นอีกครั้ง พัคแจยงตกใจสุดขีด
"ฉัน..."
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดคำ "ยอมแพ้" จบ
แขนของฉินเฟิงก็แกว่งออกไปก่อน ตบเข้าที่ใบหน้าเขารอบใหม่
บังคับให้เขาโดน "ขัดจังหวะกลางอาคม" ไปเต็ม ๆ
โดนรังแกแบบนี้ต่อเนื่องกันหลายรอบ ศีรษะของพัคแจยงแตกฮือ ปากเต็มไปด้วยเลือด
น้ำตาเขาแทบจะไหลออกมา ทำไมการจะขอยอมแพ้สักครั้ง มันยากเย็นขนาดนี้?
ผู้ชายคนนี้ตั้งใจ ชัด ๆ ว่าตั้งใจลำบากให้ฉัน!
แต่ภาพตรงหน้าในสายตาของคนที่มาดู กลับกลายเป็นว่ากัปตันกิมจิมีจิตใจแน่วแน่ ยอมตายก็ไม่ยอมแพ้เสียเอง
แม้แต่กรรมการที่ยืนข้าง ๆ ยังรู้สึกซาบซึ้งกับความกล้าหาญและความมุ่งมั่นของพัคแจยง
แต่ในฐานะกรรมการ ณ ที่นี้มีคนมาดูมากมาย แถมยังมีกล้องบันทึกภาพ
เขาไม่มีทางตัดสินแพ้ชนะได้ ในเมื่ออีกฝ่ายยังมีสติและยังพูดได้
ยิ่งไปกว่านั้น ฉินเฟิงไม่ได้กดอีกฝ่ายลงกับพื้น จึงไม่มีกฎห้าวินาทีตัดสินแพ้ชนะให้นับ
"กัปตัน ต้องฝืนให้อยู่นะ หาจังหวะโต้กลับ โต้กลับเลย!"