“ไม่ใช่ว่านายบอกว่าจะชวนฉันไปกินข้าวไง”
“มาดู ๆ ตรงนี้มันก็ไม่เหมือนจะมีร้านอาหารหรูสักแห่งนะ?”
พลบค่ำ หลี่เฟย์ขับรถพาฉินเฟิงมาถึงย่านชุมชนที่อยู่อาศัยแห่งหนึ่ง
จากชื่อหมู่บ้านและสไตล์สถาปัตยกรรม ก็พอจับใจความได้ว่าตรงนี้ควรเป็นโครงการบ้านจัดสรรสำหรับผู้ที่ถูกเวนคืนที่ดิน
หลี่เฟย์ยิ้มแล้วพูดว่า “กินร้านอาหารอะไรกันล่ะ? เมียฉันทำกับข้าวอร่อยกว่าร้านอีก”
ฉินเฟิงแปลกใจ “แกงเนียนอยู่ที่นี่เหรอ? นี่คือตึกพักครอบครัวนายทหาร?”
ในกองทัพมักจะมีตึกพักครอบครัวไว้ให้ครอบครัวที่ติดตามสามีเข้ารับราชการอยู่
ทหารอาชีพจำนวนมากแทบไม่ได้กลับบ้านตลอดปี อยากพร้อมหน้ากันก็อยู่ในค่ายไม่ได้
แถมตึกพักครอบครัวเป็นทรัพย์สินฝั่งท้องถิ่น เป็นโครงการความร่วมมือทหาร-พลเรือน จากภายนอกจึงดูไม่ออก
แต่ตึกพักครอบครัวส่วนใหญ่จริง ๆ ก็เป็นแบบหอพักรับรองมากกว่า ปกติพักได้ไม่เกิน 45 วัน นานกว่านั้นต้องยื่นเอกสารขออนุมัติ
นั่นแหละที่ว่าทำไมครอบครัวทหารถึงพร้อมหน้ากันยาก ปีหนึ่งได้เจอกันกี่ครั้ง กี่ชั่วโมง
ดังนั้นตึกพักครอบครัวจึงถูกเรียกติดปากว่า... ตึกฝากท้อง
หลี่เฟย์ยิ้มแล้วส่ายหัว “ของฉันนี่ไม่ใช่ตึกพักครอบครัวนะ แต่เป็นบ้านผลประโยชน์ที่กองทัพจัดสรรให้จริง ๆ”
“ได้มาพอดีตอนสามปีก่อน ตอนที่ออกมาจากฟาร์ม 80 ตารางเมตร เล็กไปหน่อย แต่ได้มีบ้านเล็ก ๆ ของตัวเองแบบนี้ก็โอเคแล้ว”