ได้ยินแค่คำนี้ เซลล์ทุกเซลล์ในร่างของฉินเฟิงก็ชุ่มชื่นขึ้นมาทั้งตัว!
ฟาร์มที่จัดขึ้นทุกสามปี ในที่สุดก็จะเริ่มอีกครั้งแล้ว!
ครั้งนี้ เขาไม่ได้เข้าไปในฐานะ "เมล็ดพันธุ์" อีกต่อไป แต่กลายเป็น "ชาวนา" ที่ถือจอบเสียมแทน!
นึกภาพเหล่ายอดฝีมือที่คัดเลือกมาอย่างพิถีพิถันจากทั้งกองทัพและแม้แต่ฝ่ายตำรวจ ถูกเขาลงทำโทษจนเละเทะ ร้องไห้ฟูมฟาย มันจะมีความสุขขนาดไหน?
ถามหน่อยว่า ใครจะไปต้านทานเสน่ห์แบบนี้ไหว ไม่แปลกเลยที่ลี่เชียนจวินจะคิดหาวิธีทุกวิถีทาง แม้สละชีวิตก็ต้องกลับมา?
แม้ใจภายในจะตื่นเต้นจับใจจนไม่ไหว แต่ฉินเฟิงกลับแสดงออกมาอย่างเย็นชาสุด ๆ แค่ขมวดคิ้วเบา ๆ ไม่แสดงความเห็นอื่นใดเพิ่ม
ในห้องทำการ เงียบกริบไปชั่วคราว ปลายซิการ์สว่างวาบด้วยประกายไฟเป็นระยะ
หล่าวฮุยสูดซิการ์แล้วพูดเสียงเรียบ: "เลิกแกล้งทำเลย เสียใจในใจจนแทบละลาย"
ฉินเฟิงแตกฮือในหนึ่งวินาที: "ฮ่าฮ่าฮ่า จริง ๆ ก็แค่ธรรมดานะ"
หล่าวฮุยทำเสียงในลำคอ: "ใครรู้จักใครกันแน่? ตอนที่ฉันถูกเลือกขึ้นไปน่ะ ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับหลายวัน เหมือนถูกฉีดยาเร้าตลอดเวลา"
ไม่ยินดียินร้ายต่อชื่อเสียงและลาภยศ ไม่ได้แปลว่าไม่ชอบ
เหมือนคนที่มองเงินทองเหมือนโคลนตม ไม่ได้แปลว่าเขาโง่
ลองยื่นทองคำเต็มรถให้เขาฟรี ๆ สิ ดูสิว่าเขาจะรับไหม?
คำว่า "ไม่ยินดีต่อลาภยศ" ในเชิงลึกคือการควบคุมความอยากได้อำนาจและเงินทองอย่างสุดขีด
โลกใบนี้ง่ายมาก เงิน อำนาจ สามารถแก้ปัญหาของตัวเองและคนรอบข้างทั้งญาติมิตรได้ 99.99 เปอร์เซ็นต์
ส่วนฟาร์ม คืออีกรูปแบบหนึ่งของแกนกลางที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการสร้างกองทัพที่เข้มแข็ง เป็นตัวแทนของศักดิ์ศรีของชาติที่ละเมิดมิได้