"ว่าไงนะ?"
"เรียกใครว่าขี้แพ้หน้าสั่น!"
"นายด่าฉันใช่ไหม ใช่ไหมล่ะ?"
"เฮ้ย เราคนนี้ไม่เคยปิดบังชื่อจริง ไม่เคยหลบซ่อนตัว ฉันหลี่เจียเซิ่งก็คือขี้แพ้หน้าสั่น!"
เหล่าพี่น้องกองพันผสมดาบเหล็ก พร้อมหน้าโกรธแค้นขึ้นมาทันที
หลี่เจียเซิ่งเอียงหัว ชี้นิ้วไปที่ผู้บังคับกองร้อยพิเศษหูอวิ๋นเทียน ทำท่าเหมือนจะบอกว่าคนที่ถูกด่าแน่ ๆ ก็ต้องเป็นฉัน
ที่ทำแบบเดียวกับเขา ยังมีหลงเทียนเหย่, ฟ่านต้าเหล่ย, ฟางหมิ่น รวมถึงสวี่เทียนไฉอีกหลายคน
ก่อนจะรู้จักกับฉินเฟิง คำสามตัวนี้ในใจของทุกคนมันเป็นคำดูถูก
แต่หลังจากได้รู้จักฉินเฟิงแล้ว พวกเขาตระหนักว่ามันกลับเป็นคำชมเสียแล้ว
เพราะถ้าจะครบคุณสมบัติตามคำสามตัวนี้ ต้องหน้าตาดี มีคนรักใคร่ และต้องเป็นที่หมายปองของสาว ๆ สุด ๆ ไปเลย
เหล่าตำรวจติดอาวุธฝั่งตรงข้ามอึ้งไปทั้งแถว เคยเห็นคนหน้าหนา แต่ไม่เคยเห็นคนหน้าหนาขนาดนี้
หูอวิ๋นเทียนในฐานะผู้บังคับกองร้อย ขมับตึงตัวแทบขาด ขี้เกียจจะเสียเวลาโต้เถียงกับพวกบ้านี่
"ท่านเสนาธิการม่า คุณนำคนมายังไง ก็ให้คุณพากลับไปแบบนั้น ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกทหารบก และยิ่งไม่ต้อนรับพวกกะเทยเสียอีก!"
คำว่ากะเทยนี่แหละ ส่งผลยิงตรงเป้าจนจับต้องไม่ได้
แม้แต่จ้าวเผิงเฟยยังรู้สึกอยากจะบอกว่าอย่าห้ามฉัน ฉันจะขึ้นไปฆ่ามันให้ตายคาที่
ทหาร คือเหล็กกล้าที่แข็งแกร่งที่สุด คือยักษ์ผู้ยืนหยัดเต็มตัว คำว่ากะเทยคือคำหยามที่ใหญ่ที่สุดสำหรับพวกเขา
และสำหรับเหล่าตำรวจติดอาวุธเหล่านี้ พวกที่ผิว "ขาว" "เนียน" แบบนี้ ไม่ใช่กะเทยคืออะไร?