"มามามา กินบะหมี่กัน พี่เฟิงกินบะหมี่สิ!"
ในห้องนอน หลงเทียนเหย่ยิ้มแฉ่งยื่นชามบะหมี่เนื้อตุ๋นอาจารย์คังที่เพิ่งต้มเสร็จ ใส่ไส้กรอกกับไข่ต้มพะโล้ วางตรงหน้าฉินเฟิง
ฉินเฟิงรับตะเกียบมา ไม่อ้อมค้อมอะไร เป่าเย็นนิดหน่อยก็ลงมือกินซะใหญ่
อาหารของเกาหลีน่ะเหรอ แถมแสนสาหัส แล้วก็ไม่อร่อยเสียด้วย
น้ำใสผักเลว ปริมาณน้องจิ๋ว ทั้งวันฉินเฟิงแทบไม่เคยอิ่มเลยสักมื้อ
ดังนั้นก็ได้แต่กลับมาที่ห้อง แล้วให้คนจัดเตาแอลกอฮอล์มาต้มบะหมี่กิน
คนกลุ่มใหญ่ยืนล้อมรอบฉินเฟิง หน้ายิ้มแย้มเต็มไปด้วยความตื่นเต้น พูดกันว่า
"พี่เฟิง ไม้ตายยืมมีฆ่าคน ขับเสือกลืนหมาป่าของพี่นี่เจ๋งสุด ๆ!"
"ปัดเป่าภัยพายุออกไปทางอื่นได้อย่างง่ายดาย ไม่ต้องเหนื่อยแม้แต่นิดเดียว ก็ได้สอนมือพวกไอ้พวกตัวเล็กนั่นซะได้!"
"เมื่อกี้ในโรงอาหาร ไอ้พวกเกาหลีนั่นโดนฝรั่งอเมริกันตีจนกรี๊ดกร๊าด ในที่นั้นแม้แต่คนเดียวที่กล้าออกไปขวางก็ไม่มีเลย!"
ฉินเฟิงกินบะหมี่ไปพลางพูดเรียบ ๆ ว่า "พ่อตีลูก ถ้าลูกกล้าตีกลับนั่นแหละที่เรียกว่าบ้าบิ่นขัดลำดับขั้น ยังไงก็ต้องอาศัยลมหายใจคนอื่นเพื่อความอยู่รอด ถ้าไม่มีอเมริกันมาตั้งฐานอยู่แถวนี้ เกาหลีก็ไม่กล้าทำตัวเหลืออาการขนาดนี้หรอก"
ทุกคนพยักหน้าเหมือนกันหมด นั่นแหละที่เรียกว่าหมาอาศัยอำนาจเจ้าของ
แต่ทันใดนั้น ฉินเฟิงก็ถามคนทั้งหมดว่า
"พวกนายว่าไง ตีหมาแล้วต้องดูหน้าเจ้าของมันไหม?"
"แน่นอนว่าไม่ต้อง!"
หลี่เจียเซิ่งตอบทันที "หมาบ้าก็คือหมาบ้า ตีก็ตีไป จะไปสนว่าใครเลี้ยงมัน!"
ฉินเฟิงมองไปที่คนอื่น ๆ คำตอบแทบเหมือนกับหลี่เจียเซิ่งทุกคน
เขาพอใจกับคำตอบของทุกคนมาก
นี่แหละทหารประเทศเหยียนที่มีเลือดนักสู้ เจอเรื่องไม่ขี้ขา สู้จนถึงที่สุด
ออกไปอยู่นอกบ้าน พวกเขาคือหน้าตาของชาติ