เบิ้มเสียงหนึ่ง เปลวไฟพุ่งกระจาย!
คลื่นแรงระเบิดเหวี่ยงคนที่ขยับตัวช้ากว่ากันไม่กี่คนกระเด็นออกไปโดยตรง
สะเก็ดระเบิดที่ปลิวไปทั่วโฉบดินปืนของหลิวปัง ตอนล้มลงบ่าของเขาก็ถูกเปื้อนเลือดจนแดงก่ำทันที
ส่วนต้นขาของฉีเหมิ่งถูกสะเก็ดที่พุ่งมาด้วยความเร็วสูงบาดเป็นแผลยาวหนึ่งเส้น ร่วงลงไปในกองหญ้า กัดฟันแน่นแล้วออกแรงกดห้ามเลือดที่บาดแผล
ฉินเฟิง จ้าวเผิงเฟย และหลี่เจียเซิ่ง ตอบสนองไวกว่า หลบเข้าหลังสิ่งกำบังได้ทันเวลา นอนราบกับพื้นเพื่อรับแรงระเบิดนั้น
เสียงใบพัดดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ฉินเฟิงไม่มีเวลาคิดอะไรมาก ลุกขึ้นทันทีแล้วกวาดสายตารอบตัวหนึ่งรอบ
"กระจายตัวหนี! หาที่กำบัง!"
พอได้ยินเสียงฉินเฟิง คนที่ยังขยับได้ก็พากันลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
หลี่เจียเซิ่งกับหลงเทียนเหย่ หาบฉีเหมิ่งแล้ววิ่งโก่งเข้าไปในป่าลึก
หลิวปังถูกจางฮุยแบกอุ้มไว้ ก็วิ่งหนีกระชากไปทางอีกฝั่งเช่นกัน
พวกเขาล้วนเป็นทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ไม่ใช่เด็กเมื่อวานซืน แม้ในสถานการณ์อันตรายแค่ไหนก็ยังตัดสินใจได้ทันที
อากาศยานตีภาคพื้นดิน ได้เปรียบอย่างเด็ดขาด ยิ่งไปกว่านั้นนั่นคือเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ ในสภาพที่ไม่มีอาวุธต่อต้านอากาศยาน สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้คือหนี
ส่วนแบบในทีวีที่ยิงปืนนัดเดียวตกเครื่องน่ะ เป็นเรื่องไร้สาระลม ๆ แฉะ ไม่มีทางเป็นไปได้!
"พวกต่ำต้อยพวกนี้ มันอยากทำอะไรกันแน่?"
"มันบ้าไปแล้วเหรอ? ไม่รู้เหรอว่าสิ่งนี้แปลว่าอะไร?"
จ้าวเผิงเฟยกับฉินเฟิงสองคนสอดแทรกผ่านแนวป่าอย่างรวดเร็ว
มองจุดดำเล็ก ๆ ที่บนฟ้าเบื้องหลังค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น ใบหน้าของฉินเฟิงมืดครึ้มอย่างเห็นได้ชัด
เขามองแวบเดียวก็รู้ว่านั่นคือ MD500 เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธแบบเบา แม้จะเป็นของมือสองที่ซื้อจากประเทศประภาคารแห่งอารยะธรรม ลำตัวเก่า อาวุธล้าหลัง ขีดความสามารถในการรบจำกัดมาก
แต่สำหรับพวกทหารราบอย่างพวกเขา มันก็ยังเป็นอาวุธสังหารขนานใหญ่อยู่ดี
ที่ฉินเฟิงสั่งให้ทุกคนลงเรือทิ้งแล้วกลับเข้าเกาะทันทีก่อนหน้านี้ ก็คิดถึงเรื่องนี้ไว้แล้ว