"งั้นเหรอ คุณนั่นก็เลยเอาฉันเป็นลูกพลับนิ่มสินะ"
ฉินเฟิงไม่พอใจเป็นอย่างมาก รู้สึกว่าถูกมองข้าม
เขาช่างเป็นคนที่ได้รับเกียรติบัตรหลายครั้ง กระทั่งได้รับเกียรติคุณขั้นพิเศษมาแล้ว
แต่หมิวเฟยหยางกลับบอกเขาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า ในสายตาคนจำนวนมาก เขาก็เป็นแค่ลูกพลับนิ่มจริง ๆ
"นายเคยเข้าไปในกองเพลิง เคยเจอแผ่นดินไหว ก็จริงที่สะสมเกียรติบัตรไว้หลายครั้ง แถมยังล้างแค้นด้วยตัวคนเดียวจนกำจัดผู้บัญชาการระดับสูงของฝ่ายศัตรูลงได้ นำความสงบและความมั่นคงมาให้พื้นที่แถบตะวันตกหลายปี"
"แต่ความดีความชอบเหล่านี้ของนาย ในสายตาคนจำนวนมากก็ไม่มีค่าอะไรเลย พ่อปู่ของคนในกองทัพหลายคน ประสบการณ์ของพวกเขาสุ่มเอามาสักชิ้นก็เหนือกว่านายแบบขาด"
"ต่อสู้กับชาวต่างชาติช่วงปลายราชวงศ์ชิง ร่วมต่อต้านญี่ปุ่น ต่อมาปีนภูเขาล่องทุ่ง เข้าร่วมกองอาสา ร่วมการรบป้องกันตนเอง ไล่เรื่องมาจนถึงกระบวนการปฏิรูปกองทัพสู่ยุคเครื่องจักรกล......"
"เทียบกับคนเป็นจำนวนมาก นายแม้จะมีฝีมือ แต่ทั้งสมัยและฉากหลังก็ยังห่างไกลเกินไป ดังนั้นในสายตาของพวกเขา นายยังเป็นแค่เด็กโตไม่เต็มที่"
ความจริง มักจะเจ็บปวดที่สุดเสมอ
แม้จะเจ็บจี๊ด แต่ที่หมิวเฟยหยางพูดออกมาก็เป็นความจริง
เลือดของฉินเฟิงจะแดงแค่ไหน ก็แดงไม่เท่าบรรพบุรุษสามชั่วอายุคน แม้กระทั่งสี่ชั่วอายุคนของพวกเขา
ทั้งตระกูลของเขาคือผู้พลีชีพเพื่อชาติ ตั้งแต่ยุคที่ยังยากลำบากข้างยิ่ง ประเทศยังยากจนอ่อนแอ พวกเขาก็ได้หลั่งเลือดเนื้อกระจายทั่วแผ่นดินจีน
ความภูมิฐานและความดีความชอบของพวกเขา ไม่ใช่สิ่งที่หนุ่มน้อยที่เข้ารับราชการมาแค่ไม่กี่ปีจะเทียบได้ แม้กระทั่งนายพลหลายคนในกองทัพปัจจุบัน ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขายังดูอ่อนเยาว์