ไม่กี่นาทีก่อนหน้า ทหารในพื้นที่ได้ล้อมรอบทางออกอีกด้านของป่าดิบชื้นจากอีกทิศทางหนึ่งจนมิด
คำสั่งที่พวกเขาได้รับคือจับกุมโจรสามคน ไม่ต้องเอาตัวเป็นๆ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยราคาอะไรก็ตาม
ดังนั้นหัวหน้ากรมจึงสั่งให้คนหนึ่งในสามตั้งด่านซุ่มโจมตีอยู่ชั้นนอก
ส่วนที่เหลือทั้งหมดตามเข้าไปในป่าพร้อมเขา กวาดตามหาแบบถูทั้งพื้นที่
แม้ฝนจะตกและท้องฟ้าจะมืดมิด แต่ในฐานะคนในพื้นที่ ความคุ้นเคยของพวกเขากับที่แห่งนี้ย่ำกว่าคนทั่วไปมาก
ในกองกำลังมีทหารลาดตระเวนจำนวนไม่น้อย การลาดตระเวนค้นหาคืออาชีพเก่าของพวกเขา
อยู่ไม่นาน ทหารลาดตระเวนหน้าสุดก็ตรวจจับการเคลื่อนไหวไกลออกไปได้
"ทางนั้นมีเสียงปืนอีกแล้ว?"
"น่าจะหน่วยบังคับใช้กฎหมายในพื้นที่ ที่กำลังไล่ล่าพวกมัน!"
"ศัตรูมีแค่สามคน พวกเราตีสวนจากหน้าหลัง มันบินไปไหนไม่รอด!"
หลี่เจียเซิ่งและฉีเหมิ่งสังเกตเห็นศัตรูที่ล้อมวงกวาดเข้ามาทางไกลก่อนคนอื่น
ทั้งคู่แค่สังเกตอยู่ชั่วครู่ ก็ยืนยันได้ว่าศัตรูมีจำนวนอย่างน้อยหกร้อยถึงเจ็ดร้อย ไม่อย่างนั้นจะไม่มืดครึ้มแน่นขนัดแบบนี้
ทั้งสองขาสั่นเลย แค่ออกจากถ้ำหมาป่า กลับต้องเข้าปากเสือ
เขาทั้งสองไม่เคยคิดเลยว่า เพื่อกำจัดพวกเขาสามคน ศัตรูจะระดมกำลังพลมามากขนาดนี้
นี่คือตั้งใจจะฆ่าพวกเขาให้ตายที่นี่เลยจริงๆ
เมื่อเห็นว่าหนีไม่รอด ทั้งคู่รีบวิ่งกลับไปรายงานสถานการณ์
บนเฮลิคอปเตอร์ ลี่เชียนจวินมองจุดเล็กๆ ที่แน่นขนัดบนภาพความร้อน มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม
กรมที่เขาเรียกมานี้ฝีมือไม่ธรรมดา คือพวกที่รบมาจริง ลงสมรภูมิมาจริง ทหารส่วนใหญ่เคยเห็นเลือดมาแล้ว
ในสถานการณ์แบบนี้ เขาเชื่อว่าแม้ฉินเฟิงจะมีวิชาเดินฟ้าได้ก็อยู่ไม่รอด
"แกะดำ ตัวตลกกับหนูตายแล้ว"
เสียงขมขื่นของไป๋หลิงดังมาจากในหูฟัง
ลี่เชียนจวินขมวดคิ้ว แล้วค่อยๆ คลายออกช้าๆ "ฉันจะแก้แค้นให้พวกเขาเอง ด้วยหัวของฉินเฟิง เพื่อปลอบวิญญาณของพวกเขาบนสวรรค์"