"ยืนแถวก็ยังยืนไม่ดี ตักข้าวก็ไม่เป็น แกนี่มันทำอะไรเป็นบ้าง"
"หัวหน้า ผมกลัวพวกพี่ทหารเก่าด่าผม..."
"ด่าแค่สองคำเนื้อมันจะหลุดรึไง? ดูสิ เวรตักข้าวเหมือนกัน ดูหมวดสี่สิ ชามมีแต่เนื้อ ดูแกสิ ตักแต่มันฝรั่ง!"
"หัวหน้า ผม ผมก็ตักเนื้อมาเยอะนะ..."
"แกยังกล้าพูดอีก? มีแต่คอไก่ เล็บไก่ หัวไก่ ผมนี่อยากกินข้าวอิ่มท้องนะ แกคิดว่านี่มาแกล้มเหล้ารึไง?"
"วิดพื้นเดี๋ยวนี้ 300 ที จะได้จำ!"
พึ่งเดินออกจากโรงอาหารหลังกินข้าวเที่ยงเสร็จ ก้าวเข้าตึกนอนก็ได้ยินเสียงด่าดังลั่นมาจากแต่ละหมวด
เวรตักข้าวของหลายหมวดโดนด่าและถูกลงโทษเพราะทำหน้าที่กันไม่ดี
ฉินเฟิงก็ได้ยินเหมือนกัน
แต่จะให้รู้สึกผิด? นั่นไม่มีแน่นอน
ในหน่วยมันเป็นที่ที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน สู้คนอื่นไม่ได้ก็โทษตัวเองเถอะ
กล้าได้กล้าเสีย คนขี้ขลาดก็อดตาย
นี่คือประสบการณ์ที่ฉินเฟิงสั่งสมมาจากการทำงานในโลกออฟฟิศสมัยก่อน
ซื่อเกินไปไม่ใช่คำชม มีแต่ต้องกล้าลุยถึงจะได้มากกว่า
แล้วก็ แค่เนื้อน้อยไปหน่อย ไม่ถึงตายหรอก
กับข้าวอื่นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเนื้อเลย
อีกอย่าง การแย่งตักกับข้าวของเวรตักข้าวก็เหมือนการรบ สำหรับพวกทหารเก่าน่ะเห็นกันจนชินตา
ก็แค่พวกทหารใหม่ที่พึ่งเข้ามา กลัวนั่นกลัวนี่ไม่กล้าลุย ฉินเฟิงเลยฉวยโอกาสนี้ได้
พลาดครั้งเดียวได้ปัญญา ทีหน้าคงใช้ไม่ได้แล้ว
แต่ฉินเฟิงก็ไม่ได้กังวลอะไร
พรุ่งนี้เวรตักข้าวของหมวดสี่คือฉีเหมิ่ง