“เดินหน้า! เดินหน้า! เดินหน้า!”
“กองทัพของพวกเรามุ่งสู่ดวงอาทิตย์......”
ย่านป้องกันชายแดน ภายในห้องประชุมบางแห่ง
เหล่าผู้นำต่างจ้องไปที่หน้าจอโทรทัศน์ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น
คณะเกียรติยศทหารทั้งสามเหล่าสังกัดอยู่กับย่านป้องกันชายแดน อยู่ในความดูแลของกองบัญชาการรักษาการณ์
เมื่อเห็นแถวเคลื่อนพาเหรดที่สง่างามเป็นระเบียบ ท่าทีอันแจ่มใสเปี่ยมพลัง และสายตาดุดันที่ส่อผ่านใบหน้าของทหารแต่ละนาย ทุกคนต่างปรบมือกันสุดมือพร้อมเสียงชื่นชม
“ดี ดี เดินได้ดีมาก เดินได้เยี่ยมจริง ๆ!”
“พอกลับมาจากที่นั่น ต้องบันทึกความดีความชอบให้ทุกคนเลย!”
“โดยเฉพาะผู้บัญชาการใหญ่โฮ่ยไห่เฟิง ที่ลุกขึ้นแต่เช้าตั้งแต่ก่อนถึงครึ่งวันเพื่อฝึกซ้อมอย่างไม่ย่อหย่อ กลับมาแล้วต้องชมเชยให้สมกับที่ทำ!”
“ฮาฮาฮาฮา ได้เอาหน้ามาคืนแล้ว ทำเกียรติภูมิของชาติให้เป็นที่ประจักษ์ ดูกองทัพของเราสิ แล้วเทียบกับกองทัพของเขาดูสิ นี่แหละที่เรียกว่ามาตรฐานของประเทศมหาอำนาจ นี่แหละที่เรียกว่ารากลึกของตะวันออก!”
คณะเกียรติยศไม่เคยใช่แค่งานโชว์หน้า มันคือหน้าตาของชาติ คือภาพลักษณ์ทั้งหมดของกองทัพ
ในยุคสันติภาพ วิธีพิสูจน์กำลังรบของกองกำลังหนึ่ง แค่ดูจากการรวมแถวและท่วงท่าในการเคลื่อนพาเหรดก็บอกได้ชัดเจนแล้ว
ทหารกลุ่มที่จัดแถวไม่เป็นที่ แถวเอียงเอี้ยง กระซิบคุยกัน หัวเราะเบาๆ จะจริงจังกับการฝึกและการรบได้ยังไง?
เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
ดูจากภาพถ่ายทอดสด แถวพาเหรดของเราครั้งนี้ช่างดึงดูดสายตาที่สุด โดดเด่นที่สุดจริง ๆ!