"สหายฉิน นายว่า ฉันแก่ไปแล้ว ไม่ไหวแล้ว สู้พวกหนุ่ม ๆ ไม่ได้แล้วใช่ไหม?"
"เฮ้ อย่าพูดแบบนั้นสิ ผู้ชายสี่สิบยังเป็นดอกไม้ นายกำลังอยู่ในช่วงพีคสุด ๆ"
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ จริงเหรอ? ฉันก็ว่าเหมือนกัน ได้ยินนายพูดแบบนี้ จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกมีพลังขึ้นมาเต็มเปี่ยม..."
บนโต๊ะเหล้า ชิวกั๋วไห่กอดแขนฉินเฟิงไว้ หัวเราะอย่างอารมณ์ดี
ไม่เหมือนตอนก่อนหน้าที่ดูหม่นหมองและหดหู่อีกต่อไป
บรรยากาศในห้องส่วนตัวเริ่มคึกคักขึ้น ไม่ได้อึดอัดเหมือนตอนแรก ๆ อีกแล้ว
อาหารมื้อหนึ่ง ทำให้ฉินเฟิงขจัดอคติที่ทุกคนมีต่อเขา และได้รับความรู้สึกดี ๆ จากพวกเขาได้
ทำเอาซุนเฉวียนแอบตกใจในความสามารถด้านการเข้าสังคมอันน่ากลัวของฉินเฟิง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงมีวิชาดึงคนจากหลายแผนกในโรงเรียนนายร้อยออกมาได้ทั้งหมด
นี่มันพรสวรรค์โดยกำเนิดของปีศาจแม่เหล็กการเกณฑ์ทหาร บวกกับโรคเก่งสังคมขั้นสุดเลยเหรอเนี่ย?
...
วันรุ่งขึ้น ฉินเฟิงตื่นแต่เช้า
ล้างหน้าแปรงฟันง่าย ๆ จัดการตัวเองเสร็จ ก็เตรียมออกเดินทาง
เพราะเมื่อคืนดื่มเหล้าไป เลยหาคนขับรถมาส่งให้
เมาไม่ขับ ขับไม่เมา เป็นหลักการพื้นฐานที่สุด