“ตื่นหรือยัง?”
“ยังเลยครับ”
“สองวันสองคืนแล้วนะ ยังนอนอยู่อีกเหรอ พวกเขาไปเจออะไรมากัน ถึงได้เหนื่อยขนาดนี้?”
ในพื้นที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ณ หอพักรับรองของหน่วยงานทหาร-พลเรือนแห่งหนึ่ง หลี่เจียเซิ่ง ฟางฉิน และหงเหวย ทั้งสามคนนอนหลับขะมักเขม้บอยู่ในห้อง
ตั้งแต่กลับมา กินข้าวเรียบง่าย ๆ นิดหน่อยแล้ว พวกเขาก็หลับมาจนถึงตอนนี้ไม่ตื่นเลยสักครั้ง
เต็ม ๆ สองวัน พลทหารรับใช้ถือกล่องข้าวมาส่งอาหารหลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็ถูกยามประจำหน้าห้องเกลี้ยกล่อมให้กลับไป
“เหมือนเมื่อก่อนนะครับ ผมวางอาหารไว้ก่อน ถ้ายังไม่ตื่น เที่ยงผมจะมาเก็บคืนนะครับ?”
“ได้ วางไว้เลย”
ก่อนพลทหารรับใช้จะเดินจากไป เขากลับหันไปมองหอพักรับรองสามก้าวสายหนึ่ง
ในใจนึกว่า คนพวกนี้ต้องเป็นทหารหน่วยรบหน้าแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นจะเหนื่อยขนาดนี้ได้ยังไง?
ขณะนั้นเอง หลี่เจียเซิ่งที่หลับอยู่ในห้องก็ถูกความปวดฉี่ปลุกขึ้นมาเฉย ๆ ลุกขึ้นงู ๆ ปลา ๆ เดินไปเข้าห้องน้ำ ตลอดทางแทบจะหลับตาค้างมาตลอด
จนฉี่เสร็จก็กลับขึ้นเตียง แอบเปิดตาดูว่าอีกสองคนในห้องยังนอนแน่นิ่งอยู่เหมือนเดิม แล้วก็ห่มผ้าต่อจนหลับลึกอีกรอบ
ใกล้เที่ยง ฟางชิงในที่สุดก็ลืมตา ลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างคนหลับมัว
หาวยาว แล้วยืดมือไปเกาหลัง เกาคอ
จากนั้นก็เงยมองนาฬิกาบนผนัง — สิบเวลากว่าเที่ยง
“ตื่นได้แล้ว ตื่นได้แล้ว เที่ยงแล้ว”
“อือ… ให้ฉันนอนต่อสักหน่อย ง่วงจะแย่แล้ว”
“นอนมาทั้งวันแล้ว ไม่หิวเหรอ? ลุกมากินอะไรหน่อย อีกไม่นานก็มีโปรแกรมแล้ว”
หลี่เจียเซิ่งหลับตาแน่น ห่มผ้าไว้แน่น ๆ “ไม่ใช่แบบนั้น ฉันไม่ดู…… ฉันแค่อยากกอดเตียงนอนไปจนกว่าโลกจะแตก”