“นี่มันบ้าอะไรเนี่ย? ทำไมได้น่องไก่มาแค่นี้เอง?”
“เย็นนี้ไม่ใช่มีหมูผัดพริกหยวกหรอ? เนื้อล่ะ หายไปไหนหมด?”
“นี่มันกับข้าวอะไรเนี่ย พริกหยวกผัดหัวหอม? แกเป็นเวรตักข้าวยังไงน่ะ ไร้ประโยชน์จริงๆ!”
โรงอาหารยามเย็น เวรตักข้าวของแต่ละหมวดแทบโดนพวกในหมวดด่าเละเป็นโจ๊ก
แต่พวกเขาก็จำใจทน เหมือนกินบอระเพ็ดทั้งที่รู้ขม อยากพูดก็พูดไม่ออก
ไม่ใช่เพราะพวกเขาไร้ประโยชน์ แต่เป็นเพราะคู่ต่อสู้โหดเกินไป
เรียนรู้จากบทเรียนตอนกลางวัน พอถึงโรงอาหารตอนเย็น พวกเขาก็ตรงไปที่น่องไก่ หมูผัดพริกหยวกทันที
แต่ผลลัพธ์คือ เวรตักข้าวของหมวดสี่เร็วกว่าพวกเขาอีกก้าวหนึ่ง
เดิมที ทุกคนคิดจะรุมกันเข้าไป
แต่ไอ้หมอนั่นไม่สนใจกฎมารยาทเลยสักนิด...
แย่งไม่ได้ แย่งไม่ได้เลยจริงๆ
นี่พวกเขายังต้องใช้แรงทั้งหมดถึงได้มาแค่นี้
ขณะเดียวกัน บรรยากาศที่โต๊ะกินข้าวของหมวดสี่ ต่างจากหมวดอื่นอย่างสิ้นเชิง
เกือบทุกคนได้น่องไก่ใหญ่สองชิ้น กับข้าวอย่างอื่นก็ได้มาแบบจุกๆ
ทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย หอมหวนชวนกินมาก
“ฮ่าๆๆ นายนี่มีพรสวรรค์ในการเป็นเวรตักข้าวจริงๆนะ!”
จ้าวเผิงเฟยยิ้มร่ามองฉินเฟิงที่นั่งตรงข้าม หน้าตาแทบจะยิ้มจนเป็นรูปดอกไม้
โดยเฉพาะเมื่อเห็นสายตาอาฆาตของหัวหน้าหมวดอื่น รอยยิ้มก็ยิ่งกว้างขึ้น
หน่วยฝึกทหารใหม่มีเก้าหมวด แต่ละหมวดก็แข่งขันกันอยู่แล้ว
ไม่ใช่แค่เรื่องเวรประจำวัน ฝึกซ้อม เรื่องกินก็ต้องแข่งด้วย
ตอนนี้หมวดสี่ชนะเลิศ ได้กินดีที่สุด จ้าวเผิงเฟยจะไม่ดีใจได้ยังไง?
ส่วนจะโดนอิจฉาหรือเปล่า จ้าวเผิงเฟยไม่กังวลเลย
ในกองทัพการโดนเกลียดได้ ก็เป็นทักษะอย่างหนึ่ง
“มา มา มา กินๆๆ กินเนื้อเยอะๆ!”
จ้าวเผิงเฟยลุกขึ้นยืน คีบกับข้าวใส่ชามฉินเฟิงไม่หยุด เยอะจนแทบล้นออกมา