"ไม่มีใคร ชนะตำนานไร้พ่ายหม่านสงจื้อในจูรื่อเหอได้ คนนี้มันเป็นพวกโรคจิตชัด ๆ!"
"สังกัด 33 ของพวกแกจะจบลงด้วยความพ่ายแพ้แน่นอน ต่างกันแค่แพ้ยังไง แพ้นานแค่ไหนเท่านั้นแหละ!"
"ฉันว่า พวกแกมาหาเราเพื่อขอเคล็ดลับ สู้กลับไปนอนพักให้เต็มที่ แล้วค่อยมารับบทเรียน ยังจะดีซะกว่า!"
ในห้องทำงานของกองพลน้อยชั้นยอดหน่วยหนึ่ง สังกัดกองทัพภาค H กลุ่มคนจากกองบัญชาการกองพลน้อย รู้สึกไม่พอใจกับการมาหาในตอนดึกของลวี่ฉงและคณะเป็นอย่างมาก
เพราะพวกเขามาหาเพื่อขอเคล็ดลับ สอบถามถึงความรู้สึกหลังจากไปสู้กับหม่านสงจื้อที่ฐานฝึกประจำทุ่งหญ้า
ความรู้สึก?
ความรู้สึกอะไร?
สู้เสร็จกลับมา ผู้บังคับการกองพลน้อยขังตัวเองอยู่ในห้องขัง สำนึกผิดอยู่นานถึงสามวัน!
ลวี่ฉงดูเหมือนจะคาดเดาไว้แล้วว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยาแบบนี้
เพราะว่า พวกเขาเพิ่งจะขอเคล็ดลับจากอีกหน่วยที่พ่ายแพ้ยับเยินกลับมา
กลุ่มคนแถวนั้นก็แค้นหม่านสงจื้อจนกัดฟันกรอด และก็มั่นใจเหมือนกันว่าพวกเขาชนะไม่ได้
ลวี่ฉงอธิบาย: "ทุกท่าน ผมรู้ว่าพวกท่านเสียท่าในการสู้กับหม่านสงจื้อมา ครั้งนี้ที่พวกเรามา ก็เพื่อสรุปประสบการณ์ พยายามในการต่อสู้ครั้งหน้า..."
"ไม่มีประโยชน์" ผู้บังคับการกองพลน้อยคนนี้โบกมืออย่างหนักแน่น: "ทุ่งหญ้าเป็นอาณาเขตของฝ่ายน้ำเงิน ตรงไหนมีหลุม ตรงไหนมีเนิน เขาหลับตาก็รู้ รถถังหลับตาก็ขับได้ตามใจ"
"อีกอย่างเรื่องอำนาจการยิง พวกเขามาตรฐานการจัดวางระดับไหน? ฝ่ายน้ำเงินด้านอำนาจการยิงเทียบชั้นหมีขาว ด้านเทคโนโลยีเทียบชั้นอเมริกัน"
"มีไม่ใช่แค่เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ ยังมีเครื่องบินรบโจมตีทางอากาศ แถมยังยิงขีปนาวุธโจมตีเป้าหมายได้อย่างแม่นยำอีกด้วย"