"ได้ยินข่าวไหม"
"อะไร"
"กรมเราน่ะ อีกไม่นานจะได้ลุยกับกองพลผสม 33 แล้ว"
"โว้ยยย เดี๋ยวๆ อย่าขู่ฉันสิ ของจริงเหรอ นั่นมันฝีมือระดับท็อปของเขตการทัพนะ พวกเรานี่ถือเป็นอะไรกันแน่......"
"ของจริงสิ พี่ชายคนที่สองของฉันทำงานอยู่ในหน่วยงานส่วนกลางของกองทัพ เรื่องนี้เขาโทรมาบอกฉันโดยเฉพาะ บอกด้วยว่าทางโน้นเปิดเผยกันไปหมดแล้ว มีแต่ที่นี่เราเนี่ยแหละที่ยังไม่รู้"
"ทำไมล่ะ ทางโน้นข่าวเปิดเผยกันหมดแล้ว ทั้งผู้บังคับบัญชากรมกับผู้ตรวจการเราทำไมไม่หลุดข่าวสักนิด ปิดปากเงียบงันขนาดนั้น"
"จะให้ตอบว่าทำไมก็คงยาก คงเพราะบนบอกว่าระดับพวกเรานี่ไม่มีหวัง เลยถอมือปล่อยทิ้งไปเลย......"
ข้างโรงเก็บรักษายานรบ ทหารยานเกราะที่เพิ่งเลิกซ้อมมากำลังครูดโคลนออกจากตัวยาน ไปพลางคุยกันเบา ๆ ไปพลาง
ช่วงนั้นเอง ครูฝึกกองร้อยเดินผ่านมา เห็นคณีนี้กำลังอ้อยอิ่งกัน ก็ร้องขึ้นทันที
"พวกแกนี่ ไปกอดคอกันอยู่ทำอะไร ขี้เกียจไม่ทำงาน!"
ทหารที่ถูกจับได้ว่าขี้เกียจต่างรีบแยกย้ายกัน แกล้งทำเป็นตั้งใจทำงาน
ภาพแบบนี้ไม่ได้เกิดแค่ในกองร้อยยานเกราะ แต่เกิดขึ้นในกองร้อยอื่น ๆ ของกรมเสริมกำลังแทบทั้งหมดด้วย
โลกนี้ไม่มีกำแพงที่ลมไม่ผ่าน ยิ่งไปกว่านั้น คนในหน่วยนี้จำนวนมากเป็นลูกหลานนายทหารมาแต่เดิม ต่างคนต่างก็มีสายสัมพันธ์ของตัวเองบ้างไม่มากก็น้อย
ดังนั้นแม้ชิวกั๋วไห่กับฉินเฟิงจะไม่เปิดเผยแม้แต่นิดเดียว แต่เบื้องหลังข่าวก็ลือกันจนทั่วทั้งกรมแล้ว
ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมเบื้องบนถึงปิดข่าวนี้ไว้ไม่ยอมบอก การคาดเดาของทุกคนก็ง่าย ๆ
นั่นคือ พวกเขาอ่อนแอเกินไป อ่อนแอจนไม่มีความจำเป็นต้องพูดเรื่องนี้ออกมาเลย
แท้จริงแล้ว หน่วยนี้ก็เป็นพวกสมัครเล่นที่ถูกดึงตัวมาประกอบร่างกันชั่วคราวอยู่แล้ว