“จัดการเสร็จแล้วเหรอ”
“ง่ายนิดเดียว”
อาหลีที่ทำสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีถือกระเป๋าขึ้นมา แล้วชูสัญญาณโอเคให้ฉินเฟิงดู
เห็นนางกลับมาเต็มมือ ฉินเฟิงพยักหน้ารับ ทั้งสองคนรีบเตรียมถอนตัว
นอกจากยาปฏิชีวนะแล้ว ในกระเป๋ายังมีน้ำเกลือแร่ น้ำตาลกลูโคส เครื่องมือผ่าตัด และเข็มฉีดยาสำหรับให้สารทางหลอดเลือดอีกชุด
มีของพวกนี้อยู่ในมือ ก็ช่วยให้หลงเทียนเหย่ฝืนต่อไปได้อีกระยะ ยิ่งลากยาวออกไปได้นานเท่าไร การค้นหาของศัตรูก็ยิ่งหลวมเท่านั้น โอกาสที่พวกเขาจะออกไปได้อย่างปลอดภัยก็ยิ่งสูงขึ้นตาม
แต่พอดีตอนที่ทั้งสองกำลังจะขึ้นลิฟต์ออกไป ด้านนอกกลับมีหน่วยบังคับใช้กฎหมายถือปืนเดินเข้ามาสองคน
สองคนนั้นชัดเจนว่าไม่ใช่หน่วยบังคับใช้กฎหมายธรรมดา จากท่าทางการจับปืนดูเหมือนทหารมากกว่า
พอเข้ามาได้ไม่ทันไร ทั้งสองก็สังเกตเห็นฉินเฟิงกับอาหลีทันที แต่กลับไม่แสดงท่าทีประจบประแจงแบบตำรวจเมื่อกี้ ตากลับแวบไปด้วยความรังเกียจเสียอีก
“บัตรประชาชน ออกมาให้ดู”
“นายพูดกับเราเหรอ”
ฉินเฟิงถามขึ้นเป็นภาษาท้องถิ่นที่ปนสำเนียงอังกฤษ
คนหนึ่งหึงเสียงในลำคอ “ในลิฟต์นี่มีใครอื่นอีกนอกจากสองคนนายเหรอ ออกบัตรมา!”
ฉินเฟิงหันไปมองอาหลีหนึ่งตา อาหลียักไหล่ “เอาบัตรออกมาเถอะ สองท่านก็แค่ทำหน้าที่ตามระเบียบ”
ฉินเฟิงล้วงกระเป๋าเสื้อ แกล้งทำหน้างง “บัตรอยู่ในกระเป๋านายไม่ใช่เหรอ เมื่อกี้ตอนดูผู้ป่วยก็ยังได้ใช้เลย ลองหาดูสิ”
“เหรอ” อาหลีเริ่มก้มหน้าค้นหาในกระเป๋าถือ