ปัง ปัง ปัง......
เสียงปืนดังต่อเนื่องขึ้นมาที่ชั้นสี่ของคลับ
บนทางเดิน ฉินเฟิงยิงปืนไล่ระยำไม่หยุด ลำกล้องพ่นเปลวเพลิงไม่ซ้ำจังหวะ
บางครั้งก็สะบัดมือโยนระเบิดมือหรือระเบิดควันไปด้านหลัง
การต่อสู้ลื่นไหลราบรื่น ไม่มีความฟุ่มเฟือยแม้แต่นิด จนกระทั่งต้านถัวที่ตามหลังมาติด ๆ ก็รู้สึกเลือดสูบฉีด ได้สัมผัสด้วยตัวเองแล้วว่าความรู้สึกที่เรียกว่า "ฆ่ามันส์" มันเป็นยังไง
พวกนั้น คนที่ในอดีตเขาแทบจะไม่กล้าแตะต้อง คนที่ทรมานเขาจนขยันขันแข็งกว่าจะรอดมาได้ ณ บัดนี้ทั้งหมดกลับถูกฟันเหมือนฟันฟักทับทิม ไม่มีแม้แต่แรงจะสะท้อน
ในเวลาเดียวกัน เบื้องหลังประตูห้องหนึ่งที่หัวมุมชั้นสี่ มีไอ้บ้านใส่เสื้อกั๊กยุทธวิธีคนหนึ่ง กดดวงตาแนบช่องมองกล้อง จ่อปากกระบอกปืนเบา ๆ เข้าหาบานประตู
มันกำลังใช้เสียงปืนประมาณตำแหน่งของฉินเฟิง ห้าเมตร สามเมตร หนึ่งเมตร
ผ่านช่องมองกล้อง มันเห็นแววร่างของฉินเฟิงกำลังจะปรากฏเข้ามาในสายตา
แต่พอดีตอนที่มันยิ้มเยาะกำลังจะเหนี่ยวไกทะลุบานประตู ร่างบนทางเดินกลับหยุดฝีเท้า แล้วเดินจากไปในทิศตรงข้าม
"เป็นไปได้ยังไง?"
ไอ้ที่ซ่อนอยู่หลังประตูรู้สึกขวัญไหวจนแทบเชื่อไม่ได้
ไม่ใช่หรอกว่ามันรู้ว่าฉันซ่อนอยู่หลังประตู?
มันขมวดคิ้ว เตรียมจะมองให้เห็นชัดอีกครั้ง แต่แล้วใบหน้าที่ผุดขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหันก็ทำให้ขนลุกซู่
"จับได้แล้ว!"
ฉินเฟิงจ่อปากกระบอกปืนแนบช่องมองกล้อง กระสุนสองนัดทะลุผ่านทันที พุ่งเข้าดวงตาของไอ้คนหลังประตู
ดวงตาของมันพุ่งเลือดออกมาไม่หยุด ร่างโยกหลังแล้วหน้าหัวโขกพื้นล้มคว่ำลงไป
จนถึงวินาทีตาย มันก็ยังไม่คิดว่าฉินเฟิงจะยิงกลับมาเป็นหมัดสุดท้ายแบบนี้
ต้านถัวยองตัวครึ่งหนึ่งอยู่ริมกำแพง ตัวสั่นเหมือนนกกระทาตกใจ คราว ๆ ก็เงื้อปืนยิงไปด้านหลังสองสามนัด