ลี่เชียนจวินร่างล้มถอยหลัง สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธและดุร้าย
เขาไม่เคยฝันถึงตอนนี้เลยว่าจะได้รับสภาพพลัดพรากจากทุกฝ่าย
มองดูสายตาเย็นเยียบเจาะกระดูกของสามคน เขาทั้งโกรธและสยองขวัญ
ไม่ต่างจากครั้งที่เขาทรยศออกจากฟาร์มในตอนนั้น ที่มู่เฟยหยางบีบคอเขาแน่นจนแทบขาดใจ แล้วเตือนว่าห้ามทำสิ่งที่ผิดต่อประเทศชาติตลอดไป — ความหวาดกลัวก็เช่นนั้น
ความหวาดกลัวรุนแรงกระตุ้นให้อะดรีนาลินหลั่งออกมาเร็วขึ้น ลดความเจ็บปวดลงในเวลาเดียวกัน เขาก็โยนระเบิดแสงสั่นสะเทือนใส่ด้านหน้าโดยเร็วที่สุด
บึ้ง!
แสงขาวจ้าพร้อมเสียงระเบิดกึกก้อง
ซูเปยและไป๋หลิงที่ไม่ทันหลบเกือบจะลืมแขนขึ้นตามสัญชาตญาณ
เอียงศีรษะบังตาพร้อมแหงบปาก เพื่อลดอำนาจการทำลายของระเบิดแสงให้เหลือน้อยที่สุด
กระนั้นก็ยังรู้สึกตาแสบร้อน หูอื้อ ตาลาย ประสาทสัมผัสทั้งห้าเสียสมดุล
แต่ซูเปยก็ยังอาศัยความจำกล้ามเนื้อ ยิงกระสุนในแม็กจนหมดใส่บริเวณที่ลี่เชียนจวินล้มลงโดยประมาณ
ไป๋หลิงก็เช่นกัน ในวินาทีสุดท้ายก่อนประสาทสัมผัสจะรวน ก็เหวี่ยงมีดผีเสื้อในมือออกไปด้วยแรงที่สุด
แต่การโจมตีของทั้งคู่กลับไม่ถูกเป้า เพราะก่อนลี่เชียนจวินจะล้มลง เขาบังคับตัวบิดหมุนไปล้มอีกด้านหนึ่ง หลบการโจมตีถึงชีวิตของทั้งสองได้พร้อมกับวิ่งหนีไปข้างหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย โดยหันหลังให้ระเบิดแสง
สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ ฉินเฟิงกลับเดินทะลุแสงขาวจ้านั้นออกมาโดยตรง ราวกับไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ เลย
ซิ้ว!
มีดป่าหวังหลุดออกมาจากด้านหลังพุ่งฝ่าอากาศ