“ขอฉันพูดคุยกับเขาหน่อย!”
“ขอฉันพูดกับเขาครั้งสุดท้าย!”
“ถี่เจิน ถี่เจิน! ต้นพริกหลวงในบ้านหลังให้ผลเต็มต้นแล้วนะ ลูกรักกินมันใช่ไหม มันคือของโปรดของลูก!”
“หยิบมันติดมือไปด้วย เหนื่อยหรือกระหายเมื่อไรก็หยิบออกมากิน เม็ดอะไรก็แค่คายทิ้ง ตกลงตรงไหนตรงนั้นก็งอก ตรงนั้นก็คือบ้านของลูก!”
......
“เซียวหย่ง เซียวหย่ง! ยายมาเยี่ยมแล้วนะ ยายมาเยี่ยมแล้ว!”
“ลูกเคยบอกว่าหยุดแล้ว ปีใหม่จะพาแฟนกลับบ้านไปให้ยายดูสักหน่อย ทำไมลูกถึงจากไปแบบนี้?”
“ลูกไปเฉย ๆ แบบนี้ ให้ถิงถิงเขามีชีวิตอยู่ยังไง เขารอลูกมาตั้งหลายปี รอมาตั้งหลายปีนะ! ลูกจากไปเงียบ ๆ ทิ้งเขาไว้ ทิ้งพวกเราทั้งหมดไปเลย!”
“ทำไมลูกใจร้ายขนาดนี้ ใจถึงขนาดให้ยายที่ผมขาวต้องส่งคนรุ่นหลังจากไปก่อน!”
......
“หยางหยาง พ่อเอาหมูสามชั้นตุ๋นที่ลูกชอบมาให้แล้ว กับซี่โครงราดซอส แล้วก็ปีกไก่ทอดโคลา”
“แม่ไม่ได้มา พ่อก็ไม่ได้ยอมให้แม่มา ความจริงพ่อยังไม่ได้บอกแม่ด้วยซ้ำว่าลูกจากไปแล้ว ลูกก็รู้ว่าช่วงนี้สุขภาพแม่ไม่ค่อยดี”
“พ่อเจ็บปวดใจมาก แต่ก็ภาคภูมิใจเหลือเกิน เพราะในสายตาพ่อ ลูกได้เลือกทางที่ถูกต้องที่สุดในยามที่อันตรายที่สุด”
“พ่อสู้ลูกไม่ได้หรอก ไม่เคยสู้ได้เลย ในชีวิตราชการทหารของพ่อ ความผิดใหญ่ ๆ ไม่เคยทำ แต่ความผิดเล็ก ๆ ทำไปเยอะ พ่อโกหกลูกไปว่าเป็นพ่อเองที่ขอย้ายออกจากกองทัพ ความจริงคือทหารไม่ต้องการพ่อแล้ว”
“พ่อรู้ว่าตัวเองไร้ค่า เฮงซวย บางทีเห็นตัวเองในกระจกเงาแบบทหาร พ่อกลับรู้สึกแปลกตา พ่อไม่เคยเป็นแบบนี้ ตอนเพิ่งเข้ากองทัพเลือดนักรบกำลังเดือด ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร สิ่งที่เกลียดชังที่สุดคือพวกผู้บังคับบัญชาที่ไม่ทำงานจริง ชอบพูดจาโวยวายเป็นทางการ”