"วิ่ง!"
ชั่วขณะที่เห็นฉินเฟิง ในหัวของหลี่เจียเซิ่งก็เหลือคำเดียวเท่านั้น
แต่ฟ่านต้าเหล่ยอยากจะบอกว่า: ไอ้สัตว์นรก นายตะโกนช้าไปแล้วใช่ไหม!
คนอื่นยังวิ่งหนีได้ทัน แต่พอถึงตาเขา จะวิ่งก็ไม่ทันแล้ว
ฟ่านต้าเหล่ยจำใจปล่อยมือออกทันที
ตอนที่แฟลชแบงร่วงลง เขารีบหันหลัง อ้าปาก และหลับตาทันที
แสงสว่างจ้าระเบิดใส่ระยะเผาขน แต่เขากลับไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องของฉินเฟิงเลย ตรงกันข้าม ตัวเองกลับถูกลากกระชากเข้าไปในรถ
จากนั้นเท้าหนึ่งก็เตะเข้าที่ซี่โครงด้านซ้าย ฟ่านต้าเหล่ยรู้สึกเหมือนเท้าลอยออกจากพื้น ทว่าพอร่างกำลังจะลอยขึ้น ก็ถูกกระแทกลงกับพื้นเหมือนคนตีผ้าไกวๆ ยังไงยังงั้น
ต่อมาเขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างเหยียบย่ำผ่านหลังของเขาไป
"แยกกันวิ่ง แยกกันวิ่ง!"
ด้านหลัง ฟังมินตะโกนขึ้นมาเสียงดัง
หลี่เจียเซิ่งหันกลับไปมองหนึ่งครั้ง เห็นพอดีที่เขาถูกฉินเฟิงหมัดหนึ่งเข้าที่ใบหน้า
ร่างของเขาหมุนติ้วกลางอากาศไปหลายรอบ ก่อนกระแทกลงบนเต็นท์หลังหนึ่ง
"ซวย ซวย ซวย ซวย! ทำไมต้องเป็นโซน 2 ด้วย ทำไมต้องเป็นโซน 2 ด้วยวะ!"
ขณะที่หลี่เจียเซิ่งบ่นพึมพำอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง เท้าของเขาก็ลื่นเป็นปลา วิ่งหนีเต็มฝีเท้า
ระหว่างทาง ยังไม่ลืมเล็งยิงสองสามนัดไปทางด้านหลัง เพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวของฉินเฟิง
แต่ทั้งหมดที่ลอบเข้ามามีหกเจ็ดคน ฉินเฟิงกลับเหมือนจับผิดเขาได้เพียงคนเดียว เดินตามล่าเขาแทบไม่ห่าง จนหลี่เจียเซิ่งชาไปทั้งตัว
"นายจะตามฉันทำไม ฉันไม่ได้เป็นไข้หวัดใหญ่สักหน่อย!"
หลี่เจียเซิ่งเห็นว่าหนีไม่รอดแล้ว ก็เลยยิงกระสุนหลายนัดไปทางซ้ายเสียเฉย ๆ
ยิงทหารฝ่ายแดงข้างหน้าล้มไปสองคน แล้วแย่งรถจี๊ปมาคันหนึ่ง โชคดีที่ในรถมีกุญแจอยู่