"จ้าวเผิงเฟย นายนี่เกินไปจริง ๆ!"
บนทางเดิน ปี้หย่วนทำหน้าดุ กำลังตำหนิจ้าวเผิงเฟยอย่างเคร่งขรึม
เขายกมือซ้ายขึ้น ใช้นิ้วเคาะนาฬิกาแรง ๆ "ดูสิ ดูสิ กี่โมงแล้ว? สิบเอ็ดโมงแล้ว ยังพาพวกทหารใหม่ออกกำลังกายอยู่บนทางเดินอีก?"
"จะออกกำลังกายก็ออกไป แต่ใครอนุญาตให้ร้องเพลง?"
"หมู่อื่นไม่ต้องนอน ไม่ต้องพัก พรุ่งนี้ไม่ต้องฝึกแล้วใช่ไหม?"
"ครูฝึกกองร้อยครับ ผมผิดไปแล้ว"
จ้าวเผิงเฟยผงกหัวยอมรับผิดไม่หยุด และคิดในใจว่า:
คราวหน้า ยังจะกล้าอีก
ปี้หย่วนชำเลืองไปทางหอพัก แล้วเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงปากหวานก้นเปรี้ยว
"ก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้ฝึก แต่จะฝึกก็รีบใช้เวลากลางวันให้เสร็จ กลางคืนมานั่งอ่านหนังสือใต้แสงไฟ มันจะมีประโยชน์อะไร?"
"พวกทหารใหม่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ หันไปเหงื่อโชกอีกแล้ว จะนอนลงไปได้ยังไง?"
"ผู้ใหญ่สั่งย้ำแล้วย้ำอีกว่า หลังปิดไฟห้ามฝึก นายทำแบบนี้ทำให้ผมลำบากใจมากเลยนะ..."
มองดูจ้าวเผิงเฟยที่ถูกครูฝึกกองร้อยด่าเป็นชุดอยู่บนทางเดิน
พวกทหารใหม่หมวดสี่บนเตียงพากันสมน้ำหน้า ดีใจจนบอกไม่ถูก
"สมควร! ให้แกทรมานเรา โดนครูฝึกกองร้อยด่าแล้ว ฮ่า ๆ ๆ!"
หลี่เจียเซิ่งเหมือนได้ระบายอารมณ์คั่งแค้นออกมา สบายตัวสุด ๆ
ฉินเฟิงมองเขา "นายคิดจริงเหรอ?"
"หา? หมายความว่าไง?" หลี่เจียเซิ่งฟังไม่เข้าใจ
แต่มีคนหัวเร็วเข้าใจในทันใด
"หัวหน้ารอง นายหมายความว่า พวกเขาแสดงละคร?"
"ไม่น่ามั้ง? ดูก็ไม่เหมือนนะ?"
"ครูฝึกกองร้อยดีกับพวกเราแต่ไหนแต่ไร ถ้าไม่ใช่เพราะเขาพูด พวกเราก็ยังอยู่ข้างนอกนั่นอี๋อ๋า ๆ อยู่เลย?"
ฉินเฟิงมองสองคนที่คุยกันอยู่นอกหน้าต่าง พูดเรียบ ๆ ว่า "พวกเราเข้ามาเป็นทหารหลายวันแล้ว คืนไหนบ้างที่หลังปิดไฟไม่ได้ฝึกถึงห้าทุ่มกว่า ๆ"
"พวกนายคิดว่า หลายวันขนาดนี้ ครูฝึกกองร้อยจะไม่รู้เลยจริง ๆ เหรอ?"