เฉินจื่อหลงและหลงเทียนเหย่รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างที่สุด
ฉินเฟิงจากไปนานขนาดนั้น ไม่คิดว่าพึ่งกลับมาได้ไม่ทันไร สิ่งแรกที่ทำคือถามถึงพวกเขา แถมยังจะเป็นธุระให้พวกเขาได้รับความยุติธรรมอีก
แต่พวกเขาก็คำนึงว่า ครั้งนี้ในแคมป์ฝึกนี้พวกเขาแอบแถมชื่อเข้ามาตั้งแต่แรก แถมยังข้ามเขตการรบมาอีก
ยิ่งไปกว่านั้น ยาวิเศษที่หลี่เจียเซิ่งเอามาฝากคราวก่อน ผลก็ดีจริง ๆ
แถมอีกเรื่อง คนเกือบสิบโหลถูกคนไม่กี่คนอัด พวกเขาเสียหน้าเกินกว่าจะเอาเรื่องได้
ดังนั้นทั้งสองจึงอยากปิดเรื่องนี้ไป ใหญ่ลดเป็นเล็ก เล็กลดเป็นหาย
เฉินจื่อหลงรู้สึกระอายนิด ๆ: "ผู้ตรวจการ จริง ๆ แล้ว... พูดกันตามตรง ก็ไม่ถึงกับต้องโทษเขา"
หลงเทียนเหย่ก็อึดอัด: "ใช่แหละ หลัก ๆ คือเราเองตื่นตัวไม่พอ ไม่นึกว่าจะโดนแอบซ้อมตอนจะจบอยู่แล้ว หรือไม่ก็... ยกเลิกไปเถอะ"
แต่ฉินเฟิงตอนนี้ท่าทีแน่วแน่: "การฝึกคือการฝึก การโดนอัดคือการโดนอัด เป็นเรื่องคนละเรื่อง! ทหารคนอื่นฉันอาจไม่ข้องแวะ แต่ทหารของฉัน ใครก็ห้ามกล้ามากลั่นแกล้งแบบเปิดเผย!"
เขาตบลงบนบ่าหลงเทียนเหย่เต็มแรง แล้วถาม: "หัวหน้าผู้ฝึกใหญ่คือหลี่เฟยใช่ไหม?"
"ใช่"
"โอเค เดี๋ยวฉันไปเอาเรื่องกับมัน! เจ้าตัวดี ฉันให้มันเป็นพี่เป็นน้อง มันกลับเอาทหารของฉันไปขย้ำจนเกือบตาย?"
เห็นฉินเฟิงโกรธแท้จริง ตั้งใจจะลุยเป็นธุระแทนตัวเอง หลงเทียนเหย่ซาบซึ้งจนแทบร้องไห้
เขาถึงกับรู้สึกว่า เทียบกับหลี่เฟย ฉินเฟิงต่างหากที่เหมือนพี่ชายแท้ ๆ ของเขามากกว่า