ซู้ดๆๆ......
ผิวน้ำสั่นไหว เหมือนมีคลื่นกระเพื่อมซัดไปมา
ถังน้ำของรถส่งน้ำเป็นทรงวงรีไม่เป็นระเบียบ
ภายในวงรีไม่ได้ทะลุถึงกัน ตรงกลางมีฉากกั้นเป็นชั้น ๆ เพื่อกระจายแรงเฉื่อยของของเหลวในถังตอนรถออกตัวและเบรก
ตอนนี้ ด้านหลังฉากกั้นในถังส่วนที่อยู่ใกล้ท้ายรถ โจวฟู่จวินยืนแยกขาอยู่ข้างในด้วยท่าทางแปลก ๆ สุด ๆ
เขาแหงนหน้าขึ้น พยายามดันปากกับจมูกให้ลอยเหนือผิวน้ำมากที่สุด เพื่อให้หายใจได้สะดวก
แต่พอรถวิ่งเข้าช่วงถนนขรุขระ หรือจอดรอไฟแดงไฟเขียว แรงเฉื่อยก็ทำให้น้ำข้างในกระเพื่อมไม่หยุด
เอียงซ้ายเอียงขวาอยู่แบบนี้ พื้นที่อยู่รอดของโจวฟู่จวินก็ถูกบีบรัดเรื่อย ๆ จนทรมานสุด ๆ
ถึงจะดูน่าสมเพชก็เถอะ แต่บางทีเพื่อจะเล่นงานใหญ่ให้จบสวย ก็ต้องลำบากหน่อย ทุกข์หน่อย
ในฐานะผู้บังคับกองพันคนใหม่ที่โดนส่งตัวลงมา โจวฟู่จวินรู้ดีว่าการมาของตัวเองย่อมทำให้บางคนไม่พอใจ
พวกทหารคิดตรง ๆ และย่อมมีคนรู้สึกว่าการที่ตัวเขามา คือการมาแย่งที่ของผู้บังคับกองพันคนเก่า
ดังนั้น เพื่อให้งานหลังจากนี้ลื่นไหล การโชว์ฝีมือเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังจำเป็นอยู่
แถมยังทำให้เข้าหาพี่น้องทหารได้เร็วขึ้น ให้พวกเขารู้ว่าผู้บังคับกองพันคนใหม่อย่างเขานี่ก็มีฝีมือไม่เล่น
รถค่อย ๆ หยุด โจวฟู่จวินที่ซ่อนอยู่ในถังน้ำได้ยินเสียงด้านนอก น่าจะถึงประตูลานใหญ่แล้ว กำลังตรวจบัตรประจำตัวอยู่ใช่ไหม?
ทหารยามเคาะผนังถัง ปีนขึ้นไปเปิดฝาบน แล้วส่องไฟฉายลงไปข้างใน
ในกองทัพ การตรวจความปลอดภัยถือว่าเข้มงวดอยู่พอสมควร
แต่ข้างในถังมืดสนิทเกินไป แถมโจวฟู่จวินตั้งใจอึดอากาศหายใจแล้วซ่อนหลังฉากกั้นทันทีในตอนที่ฝาเปิดและแสงไฟฉายส่องเข้ามา ทหารยามจึงไม่เห็นตัวเขา