“ไอ้เจียงคุนเผิง เจ้าบ้าน่าาา!”
“ให้อยู่นิ่งก็อยู่นิ่ง ไม่ฟังกันซักที ต้องอวดเก่งอะไรนักหนา เราโดนแกทำให้ตายกันพอดี!”
กลางป่ากล้วยไม้รู้ตัว หลูปิงกับจางฮุยกำลังวิ่งสุดชีวิต แบกเจียงคุนเผิงที่โดนกระสุนฝังก้น เลือดยังพรากๆ ออกจากบาดแผล
ไม่ไกลจากด้านหลังพวกเขา คือฝูงผู้ตามล่าที่ถือปืนเต็มมือ
เมื่อครู่นี้เอง ขณะที่เจียงคุนเผิงกับพวกกำลังสำรวจวาดแผนที่ฐานทัพศัตรูฝั่งตะวันตกอยู่ ศัตรูที่แยกตัวมาคนเดียวก็วิ่งมาแถวนี้เพื่อถ่ายปัสสาวะ
เจียงคุนเผิงเลยคิดสั้นขึ้นมาทันที ว่าจะทำยายคนนั้นให้หมดสติ แล้วชิงปืนมาหนึ่งกระบอกเอาไว้ป้องกันตัว
ผลคือหมดสติจริง ปืนก็ได้มาจริง แต่เสียงรบกวนที่เกิดขึ้นก็ดึงดูดความสนใจของคนอื่นตามไปด้วย แล้วทั้งสามคนก็โดนเปิดเผย
“ไอ้เวร! การกระทำบื้องบ้างอย่างแกจะทำให้ทุกคนต้องตายหมด!”
หลูปิงแบกเจียงคุนเผิงวิ่งหนีไปพลางด่าทอด้วยความโกรธ
ปกติเมื่อสามคนนี้อยู่ด้วยกัน ไอ้หนุ่มคนนี้เล่นบ้าอะไรก็ไม่เป็นไร
แต่ตอนนี้บนเกาะยังมีคนอื่นอยู่ พอฝั่งพวกเขาโดนเปิดเผย คนอื่นก็จะต้องรับเคราะห์ตามไปด้วย
ทั้งที่จำนวนคนก็เสียเปรียบอยู่แล้ว ยังไม่มีปืนอีก ตอนนี้พวกเขาได้แต่ภาวนาให้คนของเจียวหลงมาถึงเร็ว ๆ ไม่งั้นทั้งกองต้องจบชีวิตกันที่นี่
เจียงคุนเผิงรู้สำนึกผิด จึงได้แต่แกล้งเป็นลมหมดสติเพราะเสียเลือดมาก
เขาก็ตั้งใจดี ไม่คิดว่าความตั้งใจดีจะกลายเป็นภัยแบบนี้
ต๊าก ต๊าก ต๊าก......
เสียงปืนด้านหลังดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ