“ป้ายผ้าฝั่งนั้น ด้านซ้ายต่ำไปนิด ใช่แล้วๆ ปรับสูงขึ้นหน่อย เอาอีกนิดไหม?”
“โต๊ะกับเก้าอี้วางตรงนั้น พรมแดงปูจากจุดลงรถมาถึงตรงนี้เลย นี่ยังต้องมาถามฉันอีกเหรอ ไปเร็ว!”
ใต้อาคารกองฝึก ปูพรมแดง ติดป้ายผ้า วางบอร์ดแสดงผลงานขนาดยักษ์ บนโต๊ะจัดขนมเล็ก ๆ ทรงสวยงามหลากหลายสีสัน
ริมถนนร่มเงาไม้ เก๋อจื้อหย่งถือวิทยุสื่อสารในมือ กำลังปรับแต่งการจัดงานครั้งสุดท้ายอย่างเร่งรีบ
ใช่แล้ว งานสัมมนาสัมพันธ์ร่วมกับหน่วยงานท้องถิ่นด้านกิจการพลเรือน กำลังจะจัดขึ้นที่กองฝึกของเขา
เหตุผลคือที่นี่กว้างขวางพอ แถมยังมีสถานที่ทดลองสัมผัสกิจกรรมทหารครบทุกประเภท
และบริเวณใกล้เคียงไม่มีสถานที่หรือหน่วยงานลับทางทหาร ทำให้แขกหญิงผู้ร่วมงานและทีมงานที่มาด้วยถ่ายภาพ เยี่ยมชมได้อย่างอิสระสูงสุด สัมผัสเสน่ห์ของชีวิตทหาร
เพื่อจัดงานนี้ให้ดี เก๋อจื้อหย่งเตรียมงานมาตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว
ไม่ใช่แค่หามืออาชีพมาตกแต่งสถานที่ แม้กระทั่งดึงคู่หูเก่าอย่างกัวไห่เทามาเป็นพิธีกรดำเนินรายการ ส่วนตัวเขารับหน้าที่เป็นผู้วางแผนหลัก
แม้จะย้ายออกจากกองร้อยดาบเหล็กไปแล้ว แต่ความเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดของสองคนยังอยู่ครบ
คนหนึ่งคุมบรรยากาศอย่างมีระบบ สั่งงานทหารไปเรื่อย ๆ อีกคนถือสคริปต์ในมือ ซ้อมบทพูดซ้ำแล้วซ้ำอีก
แค่นี้ก็เห็นแล้วว่าทั้งคู่ให้ความสำคัญกับงานสัมพันธ์ทหารกับพลเรือนครั้งนี้มากแค่ไหน
ที่จริง งานแบบนี้จัดมาหลายครั้งแล้ว ส่วนใหญ่จัดช่วงเทศกาลชีซีหรือช่วงวันที่ 520 ทุกปี