“สองวันนี้ เล่นกันสนุกกันมั้ย”
“สนุก!”
“ได้พักผ่อนแบบฟินๆ มันกันมั้ย”
“มัน!”
“ดีมาก ไม่ต้องแอบแฝงอะไรเลย ฉันชอบความซื่อตรงของพวกแกนะ!”
ฉินเฟิงยืนอยู่บนเวทีธง ยิ้มมองลงไปยังทหารราวสองพันนายเบื้องล่าง
หลายวันที่ผ่านมา ฉินเฟิงสั่งให้ทั้งกองร้อยลาพัก ห้ามฝึก เล่นพักผ่อนได้อย่างเดียว
นอนตื่นเองตามธรรมชาติ เล่นบาสเกตบอล เล่นฟุตบอล แถมแม้แต่ห้องคอมพิวเตอร์ที่ปกติต้องสวมรองเท้าคลุมเข้าไปเรียน ก็ถูกเปลี่ยนเป็นร้านเน็ต ให้พวกเขาเล่นเกมดูหนังกันได้ตามใจ
จะพูดได้ว่าหลายวันนี้คือช่วงที่พวกเขาผ่อนคลายและมีความสุขที่สุดนับตั้งแต่เข้าประจำการ
ก่อนหน้านี้แม้จะมีเวลาพักผ่อนบ้าง แต่ก็ต้องแอบๆ แอบแลบ แม้แต่วันหยุดสุดสัปดาห์ก็ยังต้องทำความสะอาดใหญ่ ตอนกลางคืนยังต้องวิ่งอีก 5 กิโลเมตร
แต่หลายวันนี้คือเล่นล้วนๆ ไม่มีการฝึกแม้แต่นิดเดียว
บวกกับงานเลี้ยงต่อเนื่องสองวัน ทุนมีของเพิ่มทุกมื้อ เบียร์น้ำอัดลมดื่มได้ไม่อั้น
จนทหารบางคนอ้วนขึ้นเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า เส้นหน้าท้องหกแพ็กก็เริ่มเลือนหาย ชัดเจนว่าชีวิตดีขึ้นแล้วจริงๆ
ฉินเฟิงพูดต่อ “เดือนหน้า กรมของเราต้องลงสนามเล่นเกมกระชับมิตรกับหน่วยเอซระดับแนวรบ ทหารทุกคนรู้เรื่องนี้แล้วใช่มั้ย? อย่าเถียงเลยนะ ฉันรู้ว่าพวกแกมีช่องทางข้อมูลกว้างขวาง ข่าวแพร่กันจนขาดในตอนนี้แล้ว”
“มีคนบอกว่าทางกรมไม่ปล่อยข่าวอะไรเลย ทำท่าจะทิ้งพวกเราไปแล้ว? ก็มีคนลือกันว่าผู้ตรวจการกับผู้บังคับการกรมดูถูกพวกเรา เลยไม่แม้แต่จะพูดสักคำ พูดจาท้อถอยกันแบบนี้?”