"ท่านผู้นำ ผมมีข่าวดีหนึ่งเรื่องกับข่าวร้ายหนึ่งเรื่อง ท่านอยากฟังอันไหนก่อน?"
ในห้องฟิตเนสของสโมสรทหาร กองทัพกลุ่ม T
เก่อหงปินใส่เสื้อกั๊กแขนฉลุ กำลังยกบาร์เบลแบบดึงแนวโค้ง ฝึกกล้ามเนื้อหลังอยู่
บาร์เบลหนักราวร้อยกว่ากิโล ในมือของเขาราวกับไม่มีน้ำหนักเท่าไร ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ
เลขานุการยืนอยู่ข้าง ๆ แต่วันนี้เขากลับไม่รายงานงานอย่างจริงจังเคร่งเครียดเหมือนทุกครั้ง แต่เลือกใช้วิธีที่อ้อมค้อมกว่านั้น
เหมือนจะเป็นห่วงว่า เนื้อหาที่จะพูดต่อจากนี้มันชนม์เกินไป ห่วงว่าผู้นำจะรับไหว
"พูดมาสิ"
เก่อหงปินจบเซ็ตหนึ่ง หยิบผงโปรตีนข้าง ๆ มาจิบใหญ่ "ข่าวดีก่อน"
เลขานุการกล่าวว่า "หาตัวฉินเฟิงเจอแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเยี่ยนจิง..."
เดี๋ยว ขอเรียบเรียงใหม่ — เลขานุการกล่าวว่า "หาตัวฉินเฟิงเจอแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเยี่ยนจิง"
เก่อหงปินแปลกใจนิดหน่อย "ไปที่นั่นทำไม?"
เลขานุการพูดด้วยน้ำเสียงแซวเล่น ๆ ว่า "เรื่องมันมีอยู่ว่า หลังจากออกจากพวกเราไป ฉินเฟิงใช้ความสัมพันธ์ในโรงเรียนนายร้อย ขอให้อธิการบดีหวังช่วยติดต่อกับกองบัญชาการตำรวจติดอาวุธเยี่ยนจิง..."
"เหอะ ไอ้เด็กนี่มันเจ้าปัญญาจริง ๆ ถึงกับคิดไปขอเล่นสปาร์กับตำรวจติดอาวุธ" เก่อหงปินเช็ดเหงื่อ "พวกนั้น ตัวใครตัวมันก็คือวัวกระทิงทั้งนั้น"
"ถึงผมเองยังไม่กล้าไปยุ่งกับพวกมันง่าย ๆ ไอ้เด็กนี่มันจริง ๆ เลย ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ"
"แล้วข่าวร้ายล่ะ? สปาร์กับพลาด? หรือถูกไล่ออกมา?"
เลขานุการยิ้มขื่น "ถึงเวลานี้ยังสปาร์กันอยู่เลย แถมยิ่งสู้ยิ่งฮึกเหิม"
เก่อหงปินงง "ยิ่งสู้ยิ่งฮึกเหิม นี่มันหมายความว่ายังไง?"
เลขานุการบังเอิญมีเพื่อนอยู่ที่กองร้อยที่ 3 ของตำรวจติดอาวุธพอดี จึงเล่าสถานการณ์และภาพรวมตอนนี้ทั้งหมดให้เก่อหงปินฟัง
ได้ยินว่าฉินเฟิงกำลังวางแผนจะลงสปาร์วนกับหน่วยรบหัวกะทิของกองบัญชาการตำรวจติดอาวุธเยี่ยนจิงทีละหน่วย ตอนนี้ถึงขั้นเขี่ยกับหน่วยรบพิเศษ 'เหยี่ยว' ของเขาเข้าให้แล้ว