ยามค่ำคืน ในพงหญ้าเตี้ย ๆ แห่งหนึ่ง มีฝ่ายน้ำเงินเจ้าเล่ห์ตัวจริงกองซุกซ่อนตัวอยู่เป็นจำนวนมาก
หัวหน้าหมู่ทหารราบฝ่ายน้ำเงินคนหนึ่งถอดแว่นมองกลางคืนลง แล้วสั่งลูกน้องด้านหลังเบา ๆ
"สั่งการ ข้างหน้าพบร่องรอยหน่วยสอดแนมฝ่ายแดง ระวังตัว!"
"สั่งการ ข้างหน้าพบร่องรอยหน่วยสอดแนมฝ่ายแดง ระวังตัว!"
......
คำสั่งถูกส่งต่อไปเรื่อย ๆ ปากต่อปาก
ทุกคนเตรียมพร้อมซุ่มโจมตีทันที ปากกระบอกปืนชี้ไปยังด้านหน้า
พร้อมจะล้อมจับหน่วยสอดแนมฝ่ายแดงข้างหน้านี้ให้หมดสิ้น
ที่นี่มีกำลังทั้งหมู่ ส่วนฝ่ายตรงข้ามมีแค่สิบกว่าคนเท่านั้น
ขอให้ติดกับดักเมื่อไร แม้จะงอกปีกก็ไม่มีทางหนีรอด
เสียงฝีเท้าย่ำหญ้าดังแผ่วมาจากด้านหน้าอย่างชัดเจน ไม่นานเงาร่างดำ ๆ ก็ปรากฏเข้ามาในสายตาทีละคนจริง ๆ
หัวหน้าหมู่ฝ่ายน้ำเงินจ้องมองแหลมคม นิ้วแนบแทรกเหนี่ยว แค่เขาเปิดฉากยิง คนอื่นจะรื้อพวกผู้รุกรานกลุ่มนี้ให้เป็นตะแกรงทันที
แต่พออีกฝ่ายกำลังจะก้าวเข้ามาในวงล้อม ก็หยุดกึกขึ้นมาเฉย ๆ โดยไม่รู้สาเหตุ
แล้วแค่ตาสั่นตาเดียว คนพวกนั้นก็กระจายตัวหายไปพร้อมกันในพริบตา ราวกับว่าไม่เคยมีตัวตนอยู่เลย
"พวกนั้นหายไปไหน?"
"รู้ตัวว่าถูกซุ่มเลยตกใจหนีไปเหรอ?"
"มืดขนาดนี้ พวกนั้นน่าจะมองไม่เห็นพวกเราหรือ?"
หัวหน้าหมู่ฝ่ายน้ำเงินกำลังงงว่าเกิดอะไรขึ้น ลมกระแทกแรงก็พุ่งเข้ามาจากด้านขวาหลังอย่างกะทันหัน
ตั้งแต่เข้าประจำการ การร่วมซ้อมรบมาแล้วสิบกว่าครั้งทำให้สัญชาตญาณบนสมรภูมิและความรู้สึกรับรู้ภัยของเขาแหลมคมขึ้นมาก
แทบจะเป็นการเคลื่อนไหวแบบอัตโนมัติ เขากลิ้งตัวหลบทันที แล้วเล็งปากกระบอกปืนไปยังด้านขวาหลัง