“คนโง่! ฉันสั่งให้พวกนายหยุดยิงทันที หยุดยิงเดี๋ยวนี้!”
ในศูนย์บัญชาการ พลเอกพิมตะโกนใส่วิทยุสื่อสารในมือด้วยความโกรธ
หนวดของเขาสั่นเป็นระลอก เส้นเลือดบนหน้าผากพองขึ้นเป็นรางประดุจไส้เดือน
ฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงของวินเซนต์กลับเย็นชาเยี่ยงธารน้ำแข็ง “พลเอก ผมอธิบายไปแล้วว่าคนของคอบราไม่ใช่ผมฆ่า ตอนนี้ถอนกำลังทั้งหมดออกไปซะ ผมก็จะหยุดยิงเอง”
พิมโกรธถึงขีดสุด “นายบอกว่าไม่ใช่นายฆ่า แล้วทำไมในซากศพถึงดึงกระสุนหัวปลายที่เป็นของใช้เฉพาะพวกนายได้? แล้วสัญญาณขอความช่วยเหลือที่อามีราส่งกลับมาก่อนตาย มันเป็นยังไง?”
“วินเซนต์ ฉันเตือนนาย ที่นี่ไม่ใช่อเมริกันของพวกนาย ยิ่งไม่ใช่ที่ที่พวกนายจะมาอาละวาดตามอำเภอใจได้!”
“หยุดยิงแล้วยอมจับเดี๋ยวนี้ ฉันจะไว้ชีวิตนายไว้ชั่วคราว ไม่งั้นแม้แต่ประธานาธิบดีของพวกนายบินมาเองก็ช่วยพวกนายไม่ได้!”
“ฝูงหมูโง่ โดนคนเล่นงานจนหมุนตามไม่รู้ตัว เสียปากเปล่าเปล่าๆ จริงๆ...” วินเซนต์ขี้เกียจจะพูดอะไรต่อ ตัดสายทิ้งทันที
พร้อมกันนั้นลูกระเบิดสองนัดพุ่งออกจากเครื่องยิง ระเบิดจนทหารหน่วยรบพิเศษแมวเทาสองคนที่หลบอยู่หลังสิ่งกีดขวางด้านไกลลุกลี้ลุกลนกระเจิง
มือปืนกลหนึ่งคนของหน่วยซีลหกยิงไปพลางพูดไปพลาง “หัวหน้า ผมบอกแล้วว่าพวกนั้นมันโง่ทั้งนั้น คุยกับพวกมันเท่ากับคุยกับลา!”
วินเซนต์ส่งเสียงฮึดในลำคอเย็น ๆ “เหตุผลไม่ผ่าน ก็ให้กระสุนเป็นคนพูดแทน! พวกมันอยากตายเองก็หาที่ว่าเราไม่ได้ รีบปิดฉากให้จบ อีกไม่นาวไข่เหวินจะมารับ อย่าลืมว่าภารกิจจริงคืออะไร”
“รับทราบ!”
ฝีมือของทหารซีลราวแปดเก้าคน ไม่ด้อยไปกว่ากองร้อยผสมเลยแม้แต่น้อย
โดยเฉพาะในการรบเมืองแบบนี้ พลังที่พวกนี้ปล่อยออกมายิ่งรุนแรงน่าเกรงขาม