ไม่ไกลออกไป เรือประมงลำหนึ่งค่อย ๆ พุ่งเข้ามาใกล้
เจียงซานยืนอยู่ริมฝั่ง ส่งสัญญาณด้วยสายตาให้คนรอบตัว เจียงคุนเผิงเข้าใจทันที บอกให้ลูกน้องต่างเตรียมพร้อม
เรือประมงลำนี้ดูน่าสงสัยเป็นอย่างยิ่ง พวกเขาจึงมีเหตุผลที่จะสงสัยว่าฉินเฟิงกับพวกของเขาซ่อนอยู่บนเรือ และอาจแต่งตัวปลอมตัวเป็นชาวประมงไปแล้ว
ไม่ช้า เรือประมงก็เทียบฝั่ง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งสวมหมวกตาล ใส่เสื้อกล้าม ผิวคล้ำ ลงมาจากเรือ
ชายกลางคนพูดด้วยสำเนียงเหลี่ยงกว่างหนักมาก
"โซนี่ ใครคุมงานที่นี่"
"ผมเอง"
เจียงซานตอบรับอย่างสุภาพ
แต่สายตากลับกวาดไปมารอบเรือประมง
มองผ่านหน้าต่าง เห็นได้ชัดเจนว่าข้างในมีหนุ่ม ๆ อยู่หลายคน
แถมส่วนใหญ่ล้วนผิวคล้ำ ผมสั้น ซึ่งเป็นลักษณะมาตรฐานของทหาร
ตอนนี้เจียงซานแทบจะมั่นใจแล้วว่า ฉินเฟิงอ่านทางพวกเขาได้ก่อนที่พวกเขาจะอ่านทางฉินเฟิง
ปลอมตัวเป็นชาวประมงนำหน้าไปก่อน พยายามจะแทรกตัวขึ้นเกาะมาเพื่อการไม่ชอบธรรม
เมื่อเข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายแล้ว เจียงซานยิ้มออกมา แล้วเริ่มถามว่ามีเรื่องอะไร
"พี่เฮีย ทำไมพวกคุณมาที่นี่ ที่นี่เขตหวงห้ามทางทหารนะ"
"ผมรู้"
เจ้าของเรือยิ้มจนฟันเหลืองเรียงเป็นแถว "ผมนี่ไง มาส่งปลาให้พวกคุณ"
เจียงซานแปลกใจ "ส่งปลาอะไร"
เจ้าของเรืออึ้งไปครู่หนึ่ง "นายท่าน จะไม่ยอมรับหนี้กันหรือไง คนของพวกคุณเคยพูดไว้ว่าบนเกาะไม่มีของกินของใช้ ให้พวกผมส่งปลากุ้งปูมาให้เยอะ ๆ พร้อมของใช้จำเป็นอีกเพียบ ทำไมตอนนี้กลับไม่รับผิดชอบแล้วล่ะ"
เจียงซานเข้าใจแล้ว นี่คือข้ออ้างที่พวกเขาจะใช้แอบขึ้นเกาะ
เมื่อยกของลงมาครบทุกอย่าง อาจจะหาเรื่องเข้าห้องน้ำ
หรือหยิบระเบิดกับอาวุธหนักออกจากกล่อง แล้วลงมือเสียในจังหวะที่ปลอดภัยที่สุด