ทางตอนเหนือของประเทศพีมา ในค่ายทหารแห่งหนึ่ง
พิม.ฮันวางขาไขว้บนโต๊ะ เอาหมวกคลุมหน้า กำลังงีบนอนอยู่ในห้องทำการ
นับแต่เหตุการณ์ครั้งก่อนผ่านไป เขาถูกปลดจากตำแหน่งเสนาธิการใหญ่กองทัพบก ถูกย้ายมาสู่แถบหัวเมืองเหนือที่ทุรกันดารสุดขีด มาเป็นผู้บังคับการกองพลรักษาชายแดน
แม้ฐานะและอำนาจจะต่างจากเมื่อก่อนราวฟ้ากับเหว แต่ข้อดีคือสบาย ๆ ว่างงาน
ที่สำคัญอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวง ไม่ต้องปวดหัวกับเรื่องมักง่ายวุ่นวายต่าง ๆ พอมาอยู่ที่นี่ ตัวเขากลับอ้วนขึ้นกว่าแต่ก่อนซะอีก
ขณะที่เขากรนหนักสุด ๆ นั้น พันเอกคนหนึ่งรีบร้อนวิ่งตะโกนเข้ามาข้างนอก
"รายงานผู้บังคับบัญชา!"
"อืม?"
พิม.ฮันใช้นิ้วง้างปีกหมวกเบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมอง "ไม่ใช่บอกไปแล้วเหรอ ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่ห้ามมารบกวนการนอน"
พันเอกพูดเสียงจริงจัง "ผู้บังคับบัญชาครับ ผมสงสัยว่า พวกที่หลอกให้คุณถูกลดขั้นย้ายมาอยู่ที่นี่เมื่อก่อน พวกนั้นโผล่มาแล้ว!"
พิม.ฮันนั่งตัวตรง ทิ้งหมวกลงบนโต๊ะ แล้วจ้องมองเขา "เล่าต่อสิ"
พันเอกรายงาน "เมื่อวานนี้ ที่แถวเมืองเอ็กซ์ทางตอนเหนือซึ่งห่างไกลที่สุด มีกลุ่มคนไม่ทราบฝ่ายโผล่ขึ้นมาอย่างฉับพลัน แล้วเกิดการปะทะด้วยกำลังติดอาวุธท้องถิ่นอย่างรุนแรง จากข้อมูลของผู้รู้เห็น คนพวกนั้นสวมหน้ากากหลากสีทั้งกลุ่ม ยุทโธปกรณ์เป็นอาวุธหนักฝ่ายตะวันตกทั้งหมด"
"ตรงนี้ต่างหาก แทบจะเหมือนกับเหตุวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อกว่าเดือนก่อนเป็นแม่น้ำแม่นศพ"
"มีใครสวมหัวแพะดำอยู่ไหม?"
"อันนี้...ไม่แน่ใจครับ เพราะคืนนั้นมืดมาก แถมไม่กล้าเข้าไปใกล้ ก็เลย..."
คำพูดของพันเอกหยุดค้าง พิม.ฮันก็จมอยู่ในความคิด ราวกับกำลังไตร่ตรองว่าคนกลุ่มนั้นมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่