“หน่วยรบพิเศษในแง่การฝึกไม่มีปัญหาอะไรใหญ่หรอก ใช้แผนเดิมต่อไปได้เลย”
“แต่ถึงยังงั้น พวกนายก็คือทหารหน่วยรบพิเศษ การนั่งอยู่แต่ในบ้านฝึกกันเงียบ ๆ แบบนี้ก็ไม่ใช่ทางแก้”
ทหารหน่วยรบพิเศษต้องมีภารกิจจริง และวิกฤตเรื่องเป็นความตาย เข้ามากระตุ้นให้ความสามารถพุ่งขึ้นต่อไปได้
แต่เพราะภารกิจส่วนใหญ่ถูกหน่วยหลั่ยเป้าแย่งไปหมดแล้ว จึงแทบไม่มีอะไรส่งมาให้ที่นี่
แม้จะมีบ้าง ก็เป็นภารกิจที่หน่วยหลั่ยเป้าคัดกรองแล้วเห็นว่าทิ้งก็เสียดาย กินก็ไม่มีรส ซึ่งไม่ได้ช่วยให้พวกเขาเติบโตมากนัก
ฉินเฟิง: “ผมคุยกับตำรวจท้องถิ่น กับทางหน่วยปฏิบัติการความมั่นคงแห่งชาติเรียบร้อยแล้ว ทางนั้นจัดการคดีไว้สองเรื่อง และเชิญเราไปปฏิบัติการร่วมกับพวกเขา”
เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งส่งไปให้: “รายละเอียดอยู่ในนี้หมดแล้ว มีความเสี่ยงอันตรายพอสมควร แต่โชคดีที่ตรงกับสายงานของเราพอดี เรื่องประสานงานฝากนายเลย ถ้าจำเป็นนายก็ต้องนำทีมไปด้วยตัวเอง”
หยวนเฟิงไม่ได้เปิดเอกสารที่นี่ แค่พยักหน้ารับ
ที่นั่งล้วนเป็นคนของตัวเอง ทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่าหน่วยรบพิเศษต้องการภารกิจสมรภูมิ จึงไม่มีใครตกใจอะไร
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจคือ ฉินเฟิงสามารถใช้สายสัมพันธ์ส่วนตัวดึงความร่วมมือจากตำรวจและหน่วยความมั่นคงแห่งชาติมาได้ ซึ่งน่าอัศจรรย์มาก
แม้แค่ไปเป็นหน้าเกียรติในการปฏิบัติการ หรือเป็นแค่ตัวประกอบ ก็ยังสะสมประสบการณ์ได้ ซึ่งก็คือคุณูปการนั่นเอง
แบบนี้ไม่ใช่แค่ช่วยให้ทหารหน่วยรบพิเศษเติบโตเร็วขึ้น แต่ยังสะสมรางวัลเกียรติยศได้เร็วขึ้นด้วย เท่ากับเปิดช่องทางเลื่อนขั้นอีกหนึ่งทาง