“สวัสดีทุกคน ผมเบียร์ กริลส์ เคยรับราชการในหน่วยรบพิเศษแห่งจักรวรรดิที่พระอาทิตย์ไม่ตก...”
“ผมเคยพิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ และเคยฝ่ามหาสมุทรอาร์กติกที่เย็นเยียบกัดกระดูกมาแล้ว...”
“ต่อจากนี้ผมจะพาทุกคนไปดูว่า วิธีเอาชีวิตรอดในสถานที่อันตรายที่สุดแห่งหนึ่งของโลกทำได้อย่างไร...”
“วันนี้ สถานที่ที่เรามาถึงคือเกาะร้างแห่งหนึ่งในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ อีกไม่กี่วันข้างหน้าผมจะใช้ชีวิตอยู่บนเกาะนี้เพียงลำพังตลอด 4 วัน 3 คืน โดยพกอุปกรณ์เอาชีวิตรอดเพียงไม่กี่ชิ้น ต่อสู้กับฉลาม และต่อสู้กับสภาพแวดล้อมสุดโหด...”
เที่ยงวันนี้ ห้องเรียนของสนามฝึกปิดประตูลงแน่นิ่ง ฉินเฟิงเปิดโน้ตบุ๊กที่พกติดตัวมา
ค้นหาในแอปค่ายบี เจอวิดีโอเทพเบียร์เอาชีวิตรอดในถิ่นทุรกันดาร ภาคเกาะ ที่ถูกเปิดซ้ำจนขอบเก่าคลึ้งมานานแล้ว แล้วฉีดความรู้เรื่องการเอาชีวิตรอดบนเกาะให้ทุกคนแบบจัดเต็ม
ในฐานะนักเรียนที่ย้ายเข้ามาแบบกลางคัน พวกเขาแม้จะฝึกทักษะการทหารตามหน่วยลาดตระเวนสองภาคมากว่าหนึ่งเดือน แต่เรื่องการเอาชีวิตรอดบนเกาะยังค้างอยู่แค่ระดับทฤษฎี ไม่เคยลงมือจริงเลยสักครั้ง
ถึงแม้จะมีประสบการณ์เอาชีวิตรอดในป่ามาบ้าง แต่เกาะเขตร้อนกับป่าดิบชื้นภายในแผ่นดิน ต่างกันมหาศาลทั้งด้านสภาพแวดล้อมและอากาศ
ดังนั้นก่อนเริ่มการฝึกประลองเอาชีวิตรอด การเร่งเติมความรู้เรื่องการเอาชีวิตรอดบนเกาะจึงสำคัญอย่างยิ่ง
เพราะคราวนี้เป็นการแข่งขันสามฝ่ายบนเวทีเดียวกัน ฉินเฟิงย่อมไปขอความช่วยเหลือจากพวกกองพันสัตว์ร้ายไม่ได้แน่นอน
เขากลัวว่าเจียงคุนเพิงกับพวกจะแกล้งให้พวกเขาเดินตามกันลงเหว
ดังนั้นฉินเฟิงจึงนึกถึงรายการ “เทพเบียร์เอาชีวิตรอดในถิ่นทุรกันดาร” ที่เคยได้ฉายาว่าเขื่อนชะลอความเป็นชาย แต่เป็นชายแท้ของจริง