"อาจารย์ทหาร กินไอติมไหม"
"ไม่ล่ะ ขอบคุณ"
"แล้วโค้กล่ะ"
"ฉันไม่กระหายน้ำ ขอบคุณ"
"แล้วเลขคิวคิวของอาจารย์ทหารคืออะไร"
"ฉันใช้มือถือผู้สูงวัย"
"ห๊ะ?"
ฉินเฟิงหยิบมือถือผู้สูงวัยจากกระเป๋ากางเกงออกมาเขวี้ยงเบา ๆ
เห็นภาพแบบนี้ เด็กสาวกลุ่มที่นำโดยเสี่ยวหรานต่างแสดงสายตาหมั่นไส้ออกมาทันที
เธอไม่คิดเลยว่าทหารหนุ่มหน้าตาหล่อสะอาดสะอ้านขนาดนี้ จะยังใช้ของโบราณแบบนี้อยู่ ล้าหลังจริง ๆ
แต่เสี่ยวหรานยังไม่ยอมแพ้ สอบถามเบอร์โทรศัพท์ของฉินเฟิงต่อ ฉินเฟิงจึงส่ายหัว บอกเธอว่าเครื่องนี้ใช้ดูเวลาอย่างเดียว ไม่มีซิมการ์ด
"......"
ปิดสนิท มั่นคงเหมือนกำแพงเหล็ก
ไม่ต้องพูดถึงยุง เอาใบมีดมาแทงยังไม่เข้าเลย
เมื่อเสียงกระดิ่งบ่ายดังขึ้น เสี่ยวหรานจึงต้องยอมเลิก กลับไปแบบเสียดาย ๆ เดินไปก้าวหนึ่งก็หันกลับมามองสามครั้ง
พูดตามตรง เธอไม่เคยเจอผู้ชายหล่อแบบนี้มาก่อน บุคลิกก็ไม่เหมือนอาจารย์ทหารคนอื่นที่คล้ำเป็นไข่ดาวเลยสักนิด
เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมปีศาจถึงอยากกินเนื้อถังซัง เจอคนหล่อทีไรมันอดใจไม่ได้จริง ๆ
"เอาน่า เอาน่า"
เพื่อนสนิทตัวอ้วนลากเธอกลับ: "ในสายตาเขา พวกเราคือเด็กเป๋าเค ไม่สนใจก็ปกติ"
เสี่ยวหรานตวาดเธอ: "นายต่างหากที่เด็กเป๋าเค ฉันโตแล้ว! ถ้าไม่ได้เรียนซ้ำ ฉันตอนนี้ก็ขึ้นปีหนึ่งมหาลัยแล้ว แถมฉันยังสวยขนาดนี้!"
เพื่อนตัวอ้วนแลบลิ้นปลิ้น: "แล้วถ้าเขาไม่ชอบคนสวยล่ะ ถ้าเขาชอบคนน่าเกลียดล่ะ นายจะทำยังไง?"
"มีหนุ่มหล่อไหนที่ชอบสาวน่าเกลียด?"
"เอ๊ะ คำพูดนายมันผิดนะ ตอนนี้คู่ไหน ๆ เยอะแยะ สาวสวยคู่หนุ่มน่าเกลียด หนุ่มหล่อคู่สาวน่าเกลียด ชายที่ขับเบนซ์พานายออกไปกินข้าวเมื่อสัปดาห์ก่อน นั่นมันอ้วนกลมเห็นไหม"