"ฉันจะพูด ฉันจะพูดแล้ว...!"
"ขอร้องเถอะ อย่าทรมานฉันอีกแล้ว อย่าทรมานฉันอีกเลย...!"
"ให้ฉันจบไปเถอะ ขอร้องล่ะ ให้ฉันจบซะที...!"
คนจมูกเหยี่ยวจ้องมองชายหน้าเขา — เส้นผมกรอบไหม้ ศีรษะมีเข็มเงินปักอยู่สามดอก
ทั้งตัวน้ำมูกน้ำตาไหลนอง ทุกข์ทรมานจนอยากตายไม่ยอมตาย ราวกับคนเป็นตาย — เขาถามโดยไม่มีสีหน้าใด ๆ
"ฉันถาม แกตอบ? มูฮาร่า ถูกพวกแกฆ่าตายใช่ไหม?"
"ใช่ ใช่..."
"พวกแกเป็นคนกลุ่มไหน?"
"ฉะ ฉันเป็นตำรวจติดอาวุธหน่วยพิเศษเสือเหล็กของมณฑลเอ็กซ์..."
"ผิด แกไม่ใช่ตำรวจ แกเป็นทหาร อย่าหวังจะหลอกฉัน ตัวแกนี่ไม่มีกลิ่นตำรวจ แต่กลับมีกลิ่นคาวของทหารติดตัวมาเต็มอบาย!"
คนจมูกเหยี่ยวกวาดสายตามองแอ่งน้ำปัสสาวะบนพื้น ไม่สนใจกลิ่นเหม็นที่ลอยออกจากส่วนล่างของอีกฝ่าย แล้วถามอย่างเยือกเย็น "ให้โอกาสสุดท้ายอีกครั้ง ถ้าแกพูดความจริง ฉันจะให้แกจบแบบเร็ว ๆ"
"ไม่งั้น แกกับเพื่อนของแกจะถูกทรมานไปเรื่อย ๆ ถ้าแกพูดความจริง ฉันจะปล่อยพวกเขา พวกแกถูกใครส่งมา?"
"ฟ ฟาร์ม..."
ในที่สุด ชายหนุ่มก็ยอมสารภาพ เพื่อจะได้จบแบบเร็ว ๆ และเพื่อเปิดทางให้เพื่อนร่วมชะตาได้มีชีวิตรอด
บางทีเขาอาจไม่กลัวความตาย แต่ไม่มีใครไม่กลัวความเจ็บปวด โดยเฉพาะการทรมานแบบเปลี่ยนรูปแบบไปเรื่อย ๆ ที่ล้ำเลยขีดจำกัดทางร่างกายและจิตใจของมนุษย์ไปนานแล้ว
เขารู้ว่าการทำแบบนี้หมายความว่าการทรยศ แต่เขาทนไม่ไหวจริง ๆ อยากได้รับการปลดปล่อยเร็ว ๆ เท่านั้น