เมื่อเห็นชายสวมหน้ากากแพะดำวิ่งกระชากโจมตีเข้ามาจากระยะไกล ฉินเฟิงไม่เลือกปะทะทันที
แต่ถอยห่างอย่างรวดเร็ว ไปหาจ้าวเผิงเฟยกับลูกน้องอีกคน
"ผบ.รุ่นพี่ เป็นไงบ้าง รู้สึกยังไง"
"ไม่ตายหรอก"
จ้าวเผิงเฟยยกหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มขื่นๆ
ใบหน้าถูกกิ่งไม้และใบไม้บนพื้นข่วนเป็นแผลเลือดซิบเป็นทาง ๆ ดูน่าขนลุกยิ่ง
หลังเขาถูกยิงหนึ่งนัด ข้อเท้าโดนอีกหนึ่งนัด ตอนนี้เลือดยังไหลไม่หยุดเลย
ส่วนหลงเทียนเหย่ที่ถูกยิงที่แขนไปก่อนหน้า สภาพดีกว่านิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่
พูดง่าย ๆ คือพอ ๆ กัน ทั้งคู่ตกอยู่ในสภาพเสี้ยววินาทีก็อาจหมดลมหายใจ แทบไม่มีแรงต่อสู้เหลืออยู่แล้ว
เห็นศัตรูใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ฉินเฟิงจึงดึงทั้งสองคนลุกขึ้นอย่างเร่งรีบ แล้วคุ้มกันให้พวกเขาถอนตัวไปก่อน
"พวกแกไปก่อน กลับไปที่ถ้ำหิน ขึ้นเรือแล้วหนีไปให้ไว! สถานการณ์ตอนนี้ ไม่ใช่ระดับที่พวกแกจะรับมือได้!"
"แล้วนายล่ะ?"
จ้าวเผิงเฟยที่ครึ่งตัวห้อยอยู่บนหลังหลงเทียนเหย่ มองฉินเฟิงอย่างฝืนเรี่ยไร
ฉินเฟิงกอดปืนกลเบาที่เก็บมาได้ สาดกระสุนไปทางด้านหลังเป็นระยะ "ฉันจะทำหน้าที่ถ่วงเวลาไอ้ตัวนี้ พวกมันมาเพราะฉัน ฉันอยู่ต่อพวกแกถึงจะปลอดภัย"
"แต่..."
หลงเทียนเหย่ยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ฉินเฟิงตัดบทเสียก่อน
"ไม่มีเวลาให้ 'แต่' แล้ว! ไอ้พวกนี้ไม่ใช่คนธรรมดา! ถ้าพวกแกอยู่นี่ ฉันขยายตัวไม่ได้เต็มที่ พวกมันจะใช้พวกแกเป็นตัวประกันผูกฉันไว้ตลอด!"
"......"
ความจริงมักจะแสบแค้นเสมอ แต่ทั้งสองคนก็รู้ว่าสิ่งที่ฉินเฟิงพูดคือความจริง
ฝีมือศัตรูสูงเกินไป พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อกรเลย
สภาพตอนนี้ของทั้งคู่ การอยู่ต่อก็แค่เป็นภาระ นอกจากถ่วงขาฉินเฟิงแล้วก็ไม่มีประโยชน์อื่น