“เอาอาวุธไป!”
“เร็ว นายก็หยิบอาวุธไปด้วย!”
“นายขึ้นไปบนหลังคา เฝ้าด้านหลัง!”
ภายในศาลาวัด หัวโจกคนที่แสดงเป็นผู้ก่อการร้าย แจกจ่ายอาวุธจำนวนมากให้กับ “ตัวประกัน”
ในชั่วพริบตา กำลังพลก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว และวัดกลายเป็นป้อมปราการป้องกันที่มั่นคงแกร่ง
มองปืนที่ถูกยัดใส่มือ ตัวประกันคนหนึ่งหน้าตายังไงยังงั้น: “นายทหารครับ ทำแบบนี้ไม่ผิดกฎเหรอ? เราก็คือตัวประกันนี่......”
หัวโจกบ้วนน้ำลายใส่หน้าเขา: “ใครบอกว่าตัวประกันหักหลังไปอยู่กับจี้ปล้นไม่ได้?”
ตัวประกัน: “......”
ผู้ก่อการร้ายเตะเขาหนึ่งครั้ง: “รีบขึ้นไปเฝ้าชั้นบน! ถ้าปล่อยให้คนประเทศเหยียนตีขึ้นมาได้ เราจะโดนตอกหมุดตรึงเสาแห่งความอับอายนิรันดร์ กลายเป็นตัวตลกของวงการต่อต้านการก่อการร้ายสากล!”
“นายก็เป็นทหาร ชนะแพ้ของการแข่งขันเกี่ยวกับผลประโยชน์ของประเทศเรา ตอนนี้มีแต่เราเท่านั้นที่จะปกป้องมันได้!”
“รับทราบครับนายทหาร เดี๋ยวนี้เลย!”
ตัวประกันกอดปืนแน่น แล้วรีบวิ่งขึ้นบันไดทันที
พอมาถึงหลังคาก็นอนแนบพื้น เฝ้ายามตำแหน่งด้านหลัง คอยจับตาสังเกตการเคลื่อนไหวด้านล่างตลอดเวลา
ขณะนั้นเอง เหล่าสาวใช้ในวัดที่แต่งตัวฉูดฉาด ก็หัวเราะครืนครั่นเดินเข้ามารายล้อม
“เถี่ยทหาร ให้พวกเรายืมปืนสักกระบอกไหม เราก็เล่นปืนเป็นนะ”
“ใช่ๆ เราเล่นปืนเก่งมาก ให้พวกเราคนละกระบอกสิ?”
“ไสหัวไป! พวกเมียถูกๆ ไสหัวกลับห้องของพวกแกเดี๋ยวนี้!”
หัวโจกผู้ก่อการร้ายด่าทอเหล่าสาวอย่างไม่ยั้งชิ้น
ถ้าเป็นปกติ เขาต้องหมกมุ่นอยู่ในกอดอ่อนโยนสักพักแน่นอน