"121! 1234!"
บนถนนบนภูเขาห่างจากค่ายทหารไปสิบกิโลเมตร
ทหารคนหนึ่งขับรถจี๊ป ส่วนสวี่เปย์ยืนอยู่บนรถ ใช้โทรโข่งตะโกนจังหวะ
ด้านท้ายรถ มีแถวทหารยาวเหยียดตามมา ทุกคนพร้อมเครื่องสนามครบชุด แบกปืนขึ้นไหล่วิ่งจนหอบ
กองกำลังนี้ เป็นพวกที่เขาคัดเลือกจากทั้งกรมอย่างพิถีพิถัน ทุกคนล้วนเป็นพวกหัวดื้อที่พลังล้นเหลือ
บางคนยังเคยลงมือกับจ่ากองมาแล้ว พวกที่หมัดหนักพอจะทำให้ผู้บังคับหมู่เลือดกำบจมูกได้
ส่วนบางคน ก็เป็นพวกมีฐานะ มีฉากหลัง
และในจำนวนนี้ มีสองร่างที่คุ้นตาที่สุด
ทั้งสองคือเฉินจื่อหลงผู้บังคับกองร้อยหนึ่ง และเจ้าหยางผู้บังคับกองร้อยสอง
เพียงแต่ตอนนี้ ยศบนไหล่ของทั้งคู่ไม่ใช่ร้อยเอกอีกแล้ว แต่กลายเป็นยศพลทหารทั้งสิ้น
ฉินเฟิงได้ขออนุมัติผู้บังคับบัญชาข้างบน แล้วจึงลดยศของทั้งคู่ทันที
เมื่อไม่รู้จักการเป็นนายทหาร ก็ให้กลับไปฝึกใหม่ตั้งแต่ระดับทหาร
แน่นอน ฉินเฟิงก็เปิดโอกาสให้ทั้งคู่เหมือนกัน
อยากอยู่ต่อต้องยอมลดยศเป็นพลทหารเอง ถ้าอยากเป็นนายทหารต่อก็เก็บข้าวของกลอกก้นไปซะ จะไปไหนก็ไป
แต่เดิม ชิวกั๋วไห่คิดว่าทั้งคู่แน่นอนต้องเลือกเก็บข้าวของเดินจากไป ในเมื่อยืนอยู่บนที่สูงแล้วต้องร่วงลงมาถึงก้นบึ้งแบบนี้ ใครจะทานทนได้
ลำบากแล้วฟุ่มเฟือยได้ง่าย ฟุ่มเฟือยแล้วลำบากยาก หลักความจริงก็คือแบบนี้
แต่ที่ใคร ๆ ไม่คาดคิดคือ ทั้งสองกลับตกลงรับเงื่อนไขนี้ ยินดีลดยศเป็นพลทหาร เพื่ออยู่ต่อในกรมเสริมกำลังนี้
การตัดสินใจแบบนี้ ไม่ใช่แค่ชิวกั๋วไห่ที่ตกตะลึง ทหารทุกระดับในกรมก็ไม่มีใครคิดว่าทั้งสองจะตัดสินใจเช่นนี้