"ไม่ได้แล้ว ฉันไม่ไหวแล้ว......"
ห้ากิโลเมตรสุดท้าย ทุกคนโค้งงอเอวจากน้ำหนักของเพื่อนร่วมทัพที่แบกอยู่บนหลัง
ขณะที่รัตติกาลค่อย ๆ จางเป็นสีเทา อุณหภูมิอันเย็นเยียบก็เริ่มสูงขึ้นอย่างเงียบ ๆ
การเดินเท้า 20 กิโลเมตรด้วยอุปกรณ์ที่ปกติหนักราวสี่ห้าสิบกิโล กับการแบก "กระสอบทรายมีชีวิต" หนัก 140 จิ้นเดินในทะเลทรายกว่า 20 กิโลเมตร มันคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง
พลังงานที่ต้องใช้ก็อยู่ต่างระดับกันคนละขั้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อวานพวกเขาเพิ่งเดินมาร้อยกิโลเมตรจนถึงจุดรวมพล ร่างกายถูกสูบจนแทบไม่เหลืออะไร
เพิ่งได้เติมอาหารที่น่าขยะแขยงไปเล็กน้อย พักได้แค่สองสามชั่วโมง ก็ถูกปลุกขึ้นมาฝึกต่อ คนธรรมดาคนไหนก็ต้องพัง
แถวทหารตอนนี้เหมือนมูลแพะที่ร่วงเป็นหย่อม ๆ เหลือบ่ากว่าพัน ทิ้งร่องรอยยาวเหยียดไว้บนทะเลทราย
มีแค่ 43 คนเอง แต่แถวยืดยาวเกือบหนึ่งกิโลเมตร
คนที่มาคัดเลือกทุกคน ต่างเหมือนคนธรรมดาที่ถูกภูเขานามว่าชีวิตบี้จนแบน แบกภาระค้างจ่าย ค่าผ่อนรถ ค่าเทอมลูก แล้วเดินหน้าต่อไป
เฒ่าเทาลดความเร็วรถลง ฉินเฟิงก็แค่เดินตามข้าง ๆ มองอย่างเงียบ ๆ ไม่ตะโกนยั่วโมโหอีก
ไม่ใช่เพราะใจดีหรอก แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาด่าหยาบไปเกือบครบทุกคำแล้ว
ฉินเฟิงกระโดดลงจากรถ เดินไปหาทหารหญิงหลิวเหยียนที่ตกจากคนสุดท้าย ซึ่งทำแคร่ไม้ง่าย ๆ ด้วยท่อนไม้ แล้วรัดด้วยเชือกลาก "เพื่อนร่วมทัพ" เดินไปข้างหน้า
"หมายเลข 8 28 ตอบมา การฝึกแบบนี้ มันสนุกไหม?"
"สนุก!"
"จะล้มเลิกไหม?"
"ไม่!"
หลิวเหยียนตอบอย่างดังก้อง ด้วยริมฝีปากซีดเซียว และเหงื่อที่หยดรินเหมือนสายฝน
จากนั้นฉินเฟิงก็เดินไปหาหุ่นเล็ก ๆ ที่แบก "เพื่อนร่วมทัพ" จนแทบมองไม่เห็นตัว ทหารหญิงหมวดรบพิเศษด้านการแพทย์อย่างอวี๋เนี่ยนอัน
"หมายเลข 31 เหลืออีกสามกิโลสุดท้าย นายแทบยืนไม่ติดแล้ว ยังจะลากเพื่อนร่วมทัพไปถึงเส้นชัยอีกงั้นเหรอ?"