"เสียทาง! เลี่ยงเร็ว!"
รถจี๊ปทหารแบบสงครามเต็มไปด้วยรูกระสุน บึกบุ่งพรวดพราด ปลายทางพุ่งตรงมายังด่านตรวจพร้อมประกายไฟฉายวาบตลอดทาง
ทหารยามหน้าประตูเห็นดังนั้นต่างชูปืนขึ้น แต่พอเห็นคนในรถ รวมถึงสภาพของอีกฝ่าย ก็รีบลดปืนลงทันที
"เสนาธิการอู๋ ทำไมพวกคุณถึงบาดเจ็บขนาดนี้? คนอื่นล่ะ?"
"หยุดพูดเปื่อย! เร็ว เร็วเปิดทางให้ ฉันมีเรื่องสำคัญต้องรายงานผู้การ!"
"ได้ๆๆ เปิดทาง เปิดทางเร็ว!"
ทหารยามหน้าประตูรู้ว่าสถานการณ์เร่งด่วน จึงรีบเคลื่อนด่านตรวจออก
รถพุ่งทะยานเข้าไปในค่าย ความสั่นสะเทือนทำให้อาชญากรติดอาวุธที่กำลังซ้อมอยู่จำนวนมากหันมามอง
ผู้การโลแกนก็ได้ยินเสียงวุ่นวายด้านนอก จึงนำคนออกมาดูสถานการณ์ทันที
เมื่อเห็นรถจี๊ปทหารที่กระจกแตกกระจายหมด ตัวถังแหวกแน่มีแต่รู แม้แต่ล้อยังถูกสึกจนแบน เขาก็ทำหน้านิ่วขึ้นทันที
เปรี้ยง!
ประตูฝั่งคนขับถูกเตะออกด้วยแรงมหาศาล
ประตูรถดูเหมือนจะทานแรงขนาดนั้นไม่ไหว หลุดร่วงลงมากระแทกพื้น
โธมัส อู๋ที่มุมปากเปื้อนเลือดลงจากรถอย่างสุดซอย บนตัวมีบาดแผลจากกระสุนหลายจุด ท่าทางดูเหมือนคนที่ไม่มีวันรอด
ดวงตาโลแกนแวบไปด้วยความเดือดดาล แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นเป็นห่วงเข้าไปประคอง "อู๋ เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"
โธมัส อู๋ส่ายหน้าอย่างหนัก "ผู้การ พวกเราถูกซุ่มโจมตี ฝ่ายศัตรูมีจำนวนมากมาย! มีคน... มีคนจงใจยุยงความโกรธแค้นของชาวบ้าน ให้คนท้องถิ่นลุกฮือต่อต้านพวกเรา ลูกน้องตายหมดทั้งกอง เหลือแค่ฉันที่พาอาวาหนีออกมาได้ เพื่อมารายงาน..."