"ใช่แถวนี้เหรอ"
"น่าจะใช่ คงเป็นที่นี่แหละ"
"......"
ตรอกแห่งนี้เป็นหมู่ตึกพักอาศัยเก่าแก่
จากผนังปูนเปลือย ๆ รวมถึงสโลแกนโฆษณาวางแผนครอบครัวบนผนังที่ซีดจางจนแทบไม่เห็นแล้ว
ก็ไม่ยากที่จะสรุปได้ว่า อาคารพวกนี้ต้องสร้างขึ้นตั้งแต่ศตวรรษก่อน
และความจริงก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เมื่อหลายสิบปีก่อน หมู่ตึกนี้เคยเป็นที่พักอาศัยที่โรงงานกระติกน้ำร้อนของรัฐจัดสรรให้พนักงาน
เพราะสิ่งอำนวยความสะดวกเก่าโทรม สภาพแวดล้อมแย่มาก แถมยังไม่มีลิฟต์ คนส่วนใหญ่เลยย้ายออกไปหมด
ตอนนี้ที่ยังอาศัยอยู่ที่นี่ก็มีแต่ผู้สูงอายุ หรือไม่ก็คนที่ฐานะทางบ้านแย่จนสุด ๆ ไปเลย
ฉินเฟิง จ้าวเผิงเฟย และฉีเหมิ่ง สามคนถือของที่ซื้อมาเต็มมือทั้งถุงใหญ่ถุงเล็ก ตามที่อยู่ที่ญาติของหลี่เจียเซิ่งให้มา จนมาเจอที่นี่
ได้ยินมาว่า บ้านหลังนี้เป็นที่ที่พ่อแม่ของหลี่เจียเซิ่งอยู่กันตอนเพิ่งแต่งงาน ตอนนั้นคลื่นการตกงานระลอกใหญ่กำลังระเบิด ทั้งสองเลยเลือกสุ่มสี่สุ่มห้าลงทะเลค้าขายตามกระแส
ผ่านการแนะนำของคนรู้จัก จึงได้เริ่มทำธุรกิจถ่านหิน จากการเริ่มขนถ่านหินส่งให้ตามบ้านแต่ละหลัง อาศัยรถสามล้อคันเดียว ฝนตกแดดออกก็ออกวิ่ง ค่อย ๆ สร้างตัวทีละน้อยจนขึ้นถึงจุดสูงสุด
กลายเป็นเจ้าสัวใหญ่ที่ทุกคนอิจฉา รถที่ใช้ออกงานคือมายบัค หรือเบนซ์จีตัวใหญ่
แต่ตอนนี้ เมื่อเห็นครอบครัวนี้กลับไปเป็นศูนย์ภายในคืนเดียว ทั้งสามของฉินเฟิงก็อดรู้สึกเวทนาไม่ได้
"ชีวิตมนุษย์นี่ มันก็เป็นแบบนี้จริง ๆ ขึ้นก็สูง ตกก็เละ"
"ไปกันเถอะ ขึ้นไปดูกันก่อน"
ทั้งสามหิ้วของขึ้นบันไดมาถึงชั้น 6
สำหรับคนอย่างพวกเขาที่เป็นทหาร การขึ้นบันไดไม่กี่ชั้นไม่ใช่เรื่องอะไร