เชียง!
เชียง!
เชียง!
คมขวานฟันลงอย่างแรงงัด ทุกครั้งที่มันตกกระแทก เลือดและเนื้อป่นปี้ก็สาดกระเซ็นไปทั่ว
ฟางฉินที่ถูกขังอยู่ในกรง เห็นพวกพ้องตัวเองถูกทรมานจนตาย แถมยังโดนทำให้เสื่อมเสียขนาดนี้ มันก็โกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยว ตะโกนกรีดร้องใส่ฝูงนั้นสุดเสียง
"อีดอก! ฉันจะฆ่าพวกแก ฉันต้องฆ่าพวกแกให้ได้!"
กรงสั่นฮือฮาไปทั้งใบ แต่ไม่ว่ายังไง เขาก็ไม่อาจหลุดออกจากกรงนี้ได้
ตรงกันข้าม พวกที่ยกขวาน "แยกชิ้นศพ" กลับยิ่งฟันมันส์ขึ้นอีก
แต่ที่ดูโหดเหี้ยมขนาดนั้น แท้จริงแล้วคือแผนการที่วางไว้อย่างพิถีพิถัน คนที่โดนทำให้หมดสติและถูก "กำจัด" นั้นปลอดภัยดีไม่มีอะไรเป็นรอย คนที่โดนแยกเป็นชิ้น ๆ แท้จริงคือหุ่นจำลองคนที่เตรียมเอาไว้ตั้งแต่แรกต่างหาก
ยุคสมัยต่างกัน เทคโนโลยีก้าวหน้า หุ่นจำลองก็ทำได้สมจริงขนาดน่าตกใจ เพียงแค่ไม่เข้าไปดูใกล้ ๆ ก็แทบจะเหมือนของจริงเสียจนแยกไม่ออก
ไม่ช้า หุ่นจำลองก็ถูกแยกออกเป็นชิ้น ๆ จน "เลือดกับเนื้อเละเทะ" แล้วโยนลงกระสอบป่านให้พวกนั้นเก็บไป
มือที่หลุดลงมาก้อนหนึ่ง พวกนั้นก็ทิ้งให้หมาพื้นเมืองสีปนที่ผูกอยู่ข้าง ๆ กินต่อหน้าต่อตาฟางฉินอย่างโหดเหี้ยม
ภาพตรงหน้านี้ ยิ่งทำให้ฟางฉินและคนที่ถูกทรมานทั้งหลายแค้นเคืองจนไส้ติด หัวใจแทบฉีกขาด
หนึ่งเดือนที่มาทดสอบที่ฟาร์มแห่งนี้ ทุกคนผ่านความยากลำบากมาด้วยกัน เอาหัวใจสามัคคีร้อยรวมเป็นเชือกเดียวกัน สนิทสนมกันยิ่งกว่าพี่น้องร่วมสายเลือด
แต่ตอนนี้ พวกเขากลับพลาดภารกิจจนถูกจับมาเป็นเชลย ต้องเฝ้ามองเพื่อนถูกสังหารอย่างทารุณ กระทั่งศพยังไม่อาจรักษาไว้ได้
แต่ทุกคนกลับไม่ได้ขลาดกลัวลง ตรงกันข้าม พวกเขาเอาความโกรธเอาชนะความหวาดกลัว ต่อให้ถูกทรมานไปอีก 100 ครั้ง ขอเพียงยังมีลมหายใจเหลืออยู่ พวกเขาก็จะแก้แค้นให้จงได้