“เอากลับมาได้เยอะแค่ไหน?”
“อันนี้ฝุ่นขาวไม่ต่ำกว่า 25 กิโล!”
“ฉันได้มาประมาณ 15 กิโล!”
“ดูอันนี้สิ ถุงใบใหญ่นี่ เต็มไปหมดด้วยดอลลาร์ ดอลลาร์สหรัฐ!”
ภายในจุดนัดลับแห่งหนึ่ง ฉินเฟิงนั่งกินข้าวแห้งอยู่ที่โต๊ะอาหาร
ตรงหน้าเขาวางแผนที่หมู่บ้านและเส้นทางรอบสามเหลี่ยมทองคำเอาไว้
บนแผนที่ บางจุดถูกวาดเป็นวงกลม บางจุดถูกขีดฆ่า
สองจุดที่วางวงกลมไว้ คือสถานที่ที่พวกเขาเพิ่งลงมือไปเมื่อสองวันนี้
นั่นก็คือสโมสรบันเทิงต้าฟู่ฮั่ว และคาสิโนเล็ก ๆ ที่ขายฝุ่นขาว
ช่วงเวลานั้น ประตูด้านนอกถูกเปิดออก แสงจันทร์ยามค่ำส่องลอดเข้ามา มีคนหิ้วกระเป๋าเดินเข้ามาในห้องทีละคน
เริ่มจากหลี่เจียเซิ่ง ฉีเหมิ่ง แล้วตามมาด้วยทีมตำรวจปราบปรามยาเสพติดทั้งกอง ซึ่งมีหลายคนที่บาดเจ็บ
แต่สิ่งที่เหมือนกันคือ ทุกคนสวมหัวโขนสีดำสำหรับงานปล้นคลุมหัวไว้ โผล่แค่สองรูตากับปากออกมา
ทุกคนเหมือนผึ้งขยันขันแข็ง ทิ้งของที่ปล้นมากองบนโต๊ะ มีทั้งชิป ธนบัตร ฝุ่นขาว แต่ส่วนใหญ่เป็นฝุ่นขาว
หวังหังหัวหน้าทีมปราบยาเสพติดถอดหัวโขนออก มองของรางวัลบนโต๊ะแล้วอยากสบถออกมาเต็มคอ แต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน
ตลอดชีวิตเขาไม่เคยคิดเลยว่า ในฐานะตำรวจปราบยาเสพติด เขาจะมีวันหนึ่งกลายเป็นหัวโจกปล้นบ้านปล้นเรือน แถมยังเป็นการปล้นของพวกค้ายาอีกต่างหาก
ทักษะวิชาชีพของพวกเขาคือการปราบปรามยาเสพติด ใครจะไปคิดว่าเอาทักษะพวกนี้มาปล้นพวกค้ายาจะลื่นไหลขนาดนี้
ความรู้สึกที่ทั้งโลกกลับด้านแต่กลับลื่นไหลราบรื่นเป็นเวทมนตร์นี้ ทำให้เหล่าตำรวจปราบยาเสพติดรู้สึกราวกับโลกทัศน์ของตัวเองถูกบดขยี้จนแหลก
ขณะนั้น ฉินเฟิงเริ่มสั่งภารกิจใหม่ “พวกนายรีบพักผ่อน หลังเที่ยงคืนเราจะไปเยือนร้านจำนำแห่งนี้……”
“เวรเอ๊ย!” หัวหน้าหวังทิ้งหัวโขนสีดำลงบนโต๊ะอย่างแรง “ทำไมต้องปล้นของโบราณกันล่ะ? เรามาทำคดี มาปราบยาเสพติด ไม่ใช่มาเป็นโจรโหดที่นี่สักหน่อย!”